็นครั้งสุดท้ายอย่างนั้นรึ”หวังฮูหยินถามออกมาทั

กภวังค์แห่งความคิดและหมกมุ่นเรื่อง

ยวนี้แล้วเจ้าค่ะท่านแม

าขึ้นลงพลางยกผ้าเช็ดห

ตัวฝึกมารยาทยอ่างเข้มงวดที่จะต้องนำไปใช้ในราชสำนักหมิ่นเยว่ให้จงหนัก อย่าให้เสียชื่

าค่ะ”เสวี่ยเหยาข

ยาที่ดีคงไม่ใช่ข้าหรอกและถ้าคนแต่งเป็นเฉียนเฉียน น้องของเจ้าไม่สิ้นชีพไปเสียก่อน ข้าจะต้องดีใ

ดยพลัน ครั้นได้ยินถ้อยคำเช่นนั้นออกมาจากปาก

ข้าก็จะเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ภายในวังหลวงและมีฐานะสูงส่งเกินกว่าพวกเจ้าจะแตะต้องข้าได้ ถึงเวลานั้นอย

ต้องนำน้องไปฝังแล้ว”เสียงของคนเป็นพ่อบอกบุตรีคนโ

อตัวลงเคารพบิดาพลางก้าวเดิน

งหน้างามเชิดขึ้นสูง ดวงตาที่มีแต่หยาดน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตลอดเวลากลับเหือดหายไปจนหมดสิ้นและรอยแสย

้าอีกต่อไปแล้ว และเพื่อให้เจ้าได้กลับไปเกิดใหม่มีใบหน้าสวยงามและรูปร่างที่ดี ข้า! สู้อุตสาห์เฟ้นหาจิตรกรฝีมือเยี่ยมมาวาดภาพของเจ้าในชาติหน้า

งออกมา ก่อนจะชูขึ้นพลางคลี่ออกมาอย่างช้

หยางเชาเย่วราวเป็นคนเดียวกัน ทั้งๆ ที่ความเป็นจริงแล้วตัวจริงของเจ้ามันช่างแตกต่างไปจากในภาพเสียนี่กระไร แต่เอาเถิด

นฝาโลงออกมาเล็กน้อยเ

ปภายในโลง เสียงที่นางคุ้นหูเป็

หม! ข้าจะได้เข้าไป”เสียงด้าน

ขยับไปมาเมื่อคนด้านนอกกำล

ลงไปในโลงอย่างรวดเร็ว พร้

นลงไปกระทบกับใบหน้าของ หย

ดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด หัวคิ้วเริ่มเคลื่อนไหวไปมาราวกับร่างนั้นกำลังหวนคื

หญ่”เสียงนั้นเรี

าล่ำลาเฉียนเฉียนเป็น ครั้งสุดท้ายเส

ึกของแม่ทัพพานซิ่วอิ๋ง ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของ หยางเฉียนเ

ต่เด็ก เมื่อเพื่อนรักจากไปก่อนวัยอันควรเช่นนี้ย่อมต้องมาร่วมงานอยู่แล้ว

่ยิ้มเหยียดครั

วของข้าผู้นี้หามีผู้ใดอยากคบหาเป็นมิตรสหายด้วยนิสัยส่วนตัวของนาง เจ้าเองก็น่า

ียนแสยะยิ้มออกมาทัน

จะว่าไปแล้วการจากไปของเฉียนเฉียน ในครั้งนี้ คนที่ได้ประโยชน์สูงสุดกว่าผู้ใดก็คือพี่หญิงใหญ่มิใช่รึ! ท่านจะได้แต่งงานกับรัชทายาทแทนเพื่อนของข้า

กว่านางสองปี ร่างงามระหงเดินออกจากโลงศพมาอย่างช้าๆ มาหยุดยืนมองอยู่ต

ยนได้เข้าพิธีแต่งงานครั้งนี้กับองค์รัชทายาทเพราะเพื่อนของเจ้าเข้าไปอาละวาดกับท่านพ่อและท่านแม่ หลงลืมเหตุการ

หตุการณ์เมื่อเดือนก่อนได้ขึ้นมาทันที ในวันแรกท