ย” เหอะ! ผมล่ะไม่อยากจะเชื่ออีเด็กอ้วนที่ผมเจอ ก

่กับผมบนห้องมันทั้งดื้อทั้งพยศ พูด

ย่างนู้น หนูอย่างนี้ พูดจาเอาอกเอ

ว้เยอะเลย ถ้าหนูชอบป้าจะให้เ

งใจ” อีเด็กอ้วนมันพู

่อตอนกลางวัน ผมกับแม่และอีเด็กอ้วนก็ย้ายมาอยู่กันที่ห้องนั่งเล่น และไม่นานแม

ย มันกินเข้า

มล่ะ?” แม่หันมาดุผมจนได้ แล้วดูอีเด็กอ้วนมันทำ พ

งมัน มันก็รีบฉี

ิ่มแทนแล้วครับ กินเข้าไปไ

่ท๊อปเขาจะไม่ชอบหนูเลย” เอาอีกแล้วอีเด็กอ้วนมันเล่

ถ้าแม่ไม่เชื่อม

เงียบๆไปเลย” แม่ดุผมเสร็จแล้วหันไปหาอีเด็กอ้วน ก่อนจะยกมือขึ้นล

ง

ด้

เราพอดี หนูเรียนอย

้ว อีกไม่นานมหาลัยก็เปิดแล้วค่ะ”

มันอยู่ม.5 ที่แท้

าในหมู่บ้านนี่ใช่ไหมลู

ปอีกสามซอยค่ะ วันนี้ที่มาบ้านป้าก็เพราะเอ

นูอยู่หลังไหนล่ะลูก? ถ้าป้าทำขน

ร้านข้าวขาหมูหลังแรกอยู่ต้นซอยเ

ไรลูก ป้

นห้องนั่งเล่นแบบเงียบๆ ไม่อยากจ

นั่งเงียบๆ ดูทีวีของผมไป จนกระทั่งเว

ตัวขึ้นไปนอนพัก

สูง ก่อนจะส่งสายตาดุไปยังอีเด็กอ้วน แต่แทนที่

นของตัวเอง ตามที่บอกกับแม่ไว้ แต่ผมเข้ามาในห้องรับแขกเพื่อรออีเด็กอ้วน

ร๊

มันเปิดประตูเข้า

ม่รู้ว่าผมแอ

ีเด็กแสบ ก

ฮ

ม

ุ

ดประตู แล้วเหมือนสายตามันเหลือบมาเห็นผม

อใหญ่ของผมปิดปากมัน ไม่ให้ส่งเส

นอีกมือหนึ่งก็กอดมันจากด้านหลัง มันพยายามด

ผมก้มลงไปที่ข้างหูของมัน พร้อมพูดด้วยน้ำเสียง

ง

ๆ พร้อมกับหยุดดิ้น ผมจ

ะ มันก็วิ่งหนีผมไปหยุดยืนอยู่ตรง

เหนื่อย กูจะกลับบ้านแล้วเนี่ย” มันพูดด้วยน้ำเสียงสั่น

” ผมพูดพร้อมเดิน

ปสิ กูจะเปลี่ยนเสื้อผ

” ผมเรียกมั

ปลี่ยนเสื้อผ้าแ

้ายังไม่มา...กูจะบอกเรื่องท

ะไรกูนะ” มันทำท่าทีอึกอั

๊

นมันร้องด้วยความตกใจ พร้อมกับยกกำปั้นน้อยๆของมัน ขึ้นมาเ

์ให้” ผมหยิบพาสเตอร์ปิดแผลออกจากร

ีๆก็ยกขากูขึ้นไป เป็นมึง…มึงจะต

เตอร์ที่ขาให้มัน ไม่รู้ว่าแผลพวกนี้ได้มาตอนท

ดช

รอเปล่าว่ะ ทำไมหน้ามึงแดงๆ?” ผมแปะพาสเตอร์เสร็จก็ปล่อยขามันลงไป กับพื้นเ

ละ มันเลยทำให้จะไม่สบาย” มันผลักมือผ

เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ก็คงจะไปเปลี่

กมาจากห้องน้ำ ด้วยเสื้อผ้

?” มันชะงักเมื่อเห็

ามทำไมหนักหนาวะ

ายอยู่” มันเบี่ยงตัวหลบ

งได้ มึงไ

นั่งที่ปลายเตียง พร้

ไ

ผมเลิกคิ้ว

นก็รีบเปิดประตูออกไปจากห