เห็นเจียงเหวยอี้นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ได้พูด

สัยขึ้นมาเล็กน้อย “

ครั้ง ก่อนจะมองเพื่อนสนิท “

อ ๆ

หลี่จื่อหลีนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหลังเจียงเหวยอี้ก่อนจะเอ

นจะสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย “วันนั้นฉ

อว่า

ไม่ใช่คนที่ได้คืบจะเอาศอก ถ้าเธอได้คืบจะเอาศอกหล่ะก็จะม

น เรื่องที่สามารถใช้เงินแก้ปัญหาได้ สำหรับเขาแล้วไม่ใช่ปัญหา

เงิน ฉันขออะ

อะไ

แต่ตอนนี้เธอเองก็คิดเหมือนกันว่าการที่ตัว

นเรียบร้อ

เจียงเฉาเช

หลี่จื่อหลีแวบหนึ่ง “

ี้ เธอต้องเรียบเร

่หน้าประตูตึกผู้ป่วยในนั้

ือบจะหายดีแล้ว แต่น่องที่หักของเธอนั้นไม่หายสนิทภายในหนึ่ง

จากบันได และไม่ทันสังเกตเห็นกู

คุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงจ

ี พอได้ยินเสียงจ้าวชือเหยียน รอยยิ้มบนหน้าของ

ม่ใช่แค่จ้าวชือเหยียนคนเดียวเท่า

่าหนึ่งเดือน กู้อี้อันมากันทีไร หลี่

้ยินคำพูดของเจียงเหวยอี้ สีหน้าของเธ

ร คนที่ไม่รู้คงจะคิดว่าเจี

อย่างเย็นชา ทุกครั้งก็มักจะใช้ไม้นี้ตล

งเหวยอี้เห็นจ้าวชือเหยียนที่จงใจมาทำให้เธอรู้สึกไม่ดีนั้นก็รู้สึกตลกขึ้นมา “การแสดงของ

น่อย อี้อี้ เธออย่าเข้

วามตื่นตระหนก น้ำตาที่คลอ

ขึ้นมาทันที “อี้อี้ เธอพูดดี ๆ

้ดีขนาด

นึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วตบหน้าจ้าว

งเหวย

้องตบเสี่ยวเหยียนด้วย？！ เธออาการกำเริบ

้เลยค่ะ ฉันสมควรได้รับมัน มันเป็นเพราะฉัน ทำให้งานแต่งง

ารแสดงของจ้าวชือเหยียนต

งแรง “เธอไม่ผิดหรอก เธอผิดตรงไหนกัน！ โรคซึมเศ