ะตุก เขาใช้ฝ่ามือดันที่นอนนุ่ม

มมั่นใจของเขากระเจิดกระเจิง ยัยเด็กไม่ประส

ยัยเด็กบ้า!” ดีแลนลดตัวล

เอียงหน้าหนีปลายจมูกท

รอก” เพราะดีแลนมีสติไม่เต็มร้อ

ยจูบกับชายอื่นก่อนหน้าเขา “จำไว้นะยัยเชย ห้ามเธอไปจูบกับคนอื่

บเผลอตัวหัวเราะออกมา เมื่อไรหนว

ุ้นเตือนให้เขาลงมือปลดปล่อยความต้องการของตนเองสักที แต่เวลานี้เขากำ

เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ดวงต

ตาหวานๆ ที่เห็น ดีแลนอยากเก็บไว้ เ

านมา เขาเป็นเหมือนผู้ชายทั่วไปที่อบเชยกล้าที่จะพูดคุยด้วย ไม่เหมือนเวลาที่เ

ยู่ เหมือนต้องการต

ายนิ้วคิ้บจมูกของอบเ

ายตาที่เคยใช้มองฉัน ฉันจะควักล

ูกกับผิวแก้มนุ่ม จน

ะ” อบเชยเสเปลี่ยนเรื่องพูด ระย

ดีแลนกล่าวเสียงพร่า และต

านี้ไม่มีรถเมล์กลับบ้านแน่” อบเชยข

อ้อนจากคนที่ตัวเองแอบชอบ อบเชยเลยทำอะไรไม่ถูก ริมฝีปากของอบเชยยื่นออกมา เมื่อเธอ

ลนทิ้งตัวลงทับ เขาปิดกั้นการดิ้นของอบเชยด้วยการรวบมือเล็กๆ ของหล่อนชูขึ้นเหนือศีรษะ และกดไว้ด้วยแรงที่เหลื

เขาเบียดปากเถลซ้าย ขวา เริ่มจูบแบบ

บลง เรือนกายอ่อนยวบเพราะอนุภาพร้

ผัสเนื้อแท้ของอบเชย อยากสูดดมหล่อนให้ทั่วทั้งตัว...และเสื้อตัวใหญ่มันเกะกะ ดีแลนสัมผัสอบเชย

องเสื้อผ้าบนร่างกายของอบเชยได้โดยไม่ติดขัด กางเกงผ้ายืดหลุดออกไปจาก

..หนาว

ะริก เขาไล้มือไปตามผิวเนียนเรียบ และแอบข