.3

ี้อาจจะเป็นเวลานอนของใครหลาย ๆ คน แต่ไม่ใช่กับฉันอย่างแน่นอน เพราะ

ชั่วโมง แล้วค่อย ๆ หยัดตัวลุกขึ้นจากที่นอนในขณะที่ยังไม่ทันได้ลืมตาเลยด

ว่าฉันกับน้องจะไปเป็นภาระ จะมีก็แต่มูลนิธิที่รับเราสองพี่น้องไปเลี้ยงจนเติบโต พอฉันอายุได้สิบแปดปี ก็เลยพาน้องออกจากมูลนิธิเพื่อมาใช้ชี

เมื่อเดินออกมาจากห้องแล้วเห็นว่าริวกำลังยกของหนัก ‘ริว’ คือน

ากแบ่งเบาภ

ประจำตัวตั้งแต่กำเนิด ซึ่งโรคนี้จะหายได้ก็ต่อเมื่อเรามีเงินผ่าตัด ซึ่งค่ารักษาม

ากเห็นพี่เรยา

วไม่ต้องเป็นห

ำอะไรได้ไม่มาก แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิมที่เคยพูดเสมอมา ว่าฉันทำเพื่อน้องได้ทุกอย่าง ตอนนี้ฉัน

พื่อให้ริวไม่ต้องคิดมาก เพราะถึงยังไงอนาคตของน้องก็สำคัญที่ส

ิวพูดด้วยสายตามุ่งมั่น แค่ได้ยินคำพูดของริว มันก็ทำให้ฉันมีแรงฮึดส

...

ฉันยกข้าวของทุกอย่างเพื่อนำไปใส่รถเข็น แล้วเข็นไปขายที่ตล

้าวสอง

กครั้ง เจ๊ออยคือลูกค้าประจำที่อยู่ในซอย เขามักจะมาอุดหนุนฉันเป็นประจำ เ

้าแกสิ ฉันเพิ่ง

ในผับ เป็นพวกเด็กนั่งดริ้งค์ บางทีก็ออกไปต่อกับแขกประมาณนี้ เพราะเจ๊เคยชวนฉั

ก็ไม่ค่อยมี ฉันก็เลยทำงานหลาย

ลยสักนิดที่แขกจะติดเจ๊ออยเพราะเจ๊ทั้งสาวทั้งสว

นสองใบ เจ๊มักจะให้แบบนี้ประจำเพราะสงสารและเอ็นดูริวเสมือนน

ินไป” ฉันบ่ายเบี่ยงไม่ยอ

งเป็นห่วง” สุดท้ายเจ๊ก็เอาเงินนั้นยัดใส่มือฉ

...

ยากไปทำงานกับฉันก

มีบางครั้งที่ฉันหวั่นไหวเคยคิดจะเดินตามทางของเจ๊ออย เ

างแก รับรอง

ะถึงยังไงฉันก็ขอเลือกที่จะทำอาชีพสุจริตต่อไป ถึงแม้ว่ามันจะได

บฉัน ชีวิตของแกกับน้องจะได้ดีขึ้น

...