ไม่ นะ ปะ ป

ร่างบางที่อยู่บน

ใจกู กูจะเอามึง! จะยอมด

ปล่อยบุ้งนะ ฮึ

็นจังหวะเดียวกับที่ชายหนุ่มเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น

เสียงแว้ด

ึก

งมือบางพยายามแกะฝ่ามือของชายหนุ่มออก แต่เหมือนสิ่งที่บีบอยู่ต

โอ้ยยย.

ไปมาอย่างเอ

อามึง.

อนจะยกร่างเล็กขึ้นไปวางไว้บน

.หยุดนะ!!" ผักบุ้งตวา

ุ

ุก

ี่ยวแรงจะต้อต้านในทันที เมื่อถูก

่ฆ่ามึงทิ้ง กูไม่ใช่เพ

่ยออกมาพร้อมๆกับ

นน้ำตา ปากเล็กขบเม้มกันไว้แน่นอย

..อื้

าอีก ปากหนาร้อนๆของเคย์ก็ก้มลงมาปิด

..จ๊ว

้ออ

บจ้วง คนที่ไม่ประสีประสา

.ปึก!

เอาตาย แต่เหมือนเขาจะไม่มีทีท่าอะไรเลย กับเป็นฝ่ายหญิงสา

วบ

ย..อื

นการเปิดโอกาสให้ฝ่ายช

กับสัมผัสอันจาบจ้วงของเขา แต่เป็นเพราะอาการป

สียดาย เมื่อเห็นหญิงสาวตัวเล็กเลิกดิ้นเขา

เรื่อง

.ฮือออ...

ร้องน้ำเสียงแหบแห้งเรียกหาคนช่วยทันที ถึงร่าง

เงียบ กูจะ

ล่งออกมา มันน่ากลัวจนผักบุ้งถึงกับเงียบกริบ เม้

ไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจ บุ้งก็ขอโทษ แต

ความเมตตา แต่ก็ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจ ไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ สายตาดุๆจ้องเข

ทำแบบนี้ บุ้งเจ

าญ!!

สาวเสียงดัง ก่อนจะชั

้องอีกแค่ครั้งเดียว..

ึก

ออกมาแม้แต่นิดเดียว เพราะมีปืนจ่ออยู่และท่าทาง

น้าสวยก่อนจะก้มลงไปซุกไ

กือบทั่วทุกตารางนิ้ว ตรงช่วงเอวคอด

ง.

เปะสะปะ นาทีนั้นเองที่เธอสัมผ

อตไฟฟ้าที่เขาดึ

ม่ได้สนใจเลยสักนิด เพราะกำล

วยความกล้าหาญเพรา

ดดด

งงง

ดังขึ้นหลายวินาที ก่อนร่างสูง

ดชั้นในด้วยซ้ำในตอนที่รีบใส่กาง

นอนสะลึมสะลืออยู่บนพื

ั่ว!

ังจะพูดบางอย่าง ผักบุ้งก็ใช้ที

ดดด!! ต

กกกก

ดลำตัวชาวาบไปหมด สายตาแข็งกร้าวจ

จำได้ว่าเขาสั่งให้ลูกน้องของเขาเฝ้าหน้าประตูเอ

บุ้งไปเถอะค่ะ น้องไม่รู้เรื่องจร

องเจ้นก ผักบุ้งก็

กรู้สึกราวกับว่าตัว

่ห้องพักของเจ้นก มีคนมาทำแผลให้ซึ่งผักบุ้งเห็นว่าผู้

ขาเป็นห

กายเผื่อว่าจะไข้ขึ้น โดนหนักขนาดนี้เพราะความ

ัวสั่น ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองก้าวขาเข

ิว่ารอดมาได้ก็บุญแล้ว หวังว่าเคย์จะไม่คิดแก้แค้นที่เธอช็

อล้มตัวลงนอนด้วยความเจ็บปวด หมอคนนั้นให้เ

้งนะกินเมื่อมีอาการ ค่าเสียหายที่เธอได้รั

ล้ามองหน้าเขาเมื่อหมอคนนั้นออ

่าหนูเป็นหนึ่งในคนที่จะมาฆ่าเขา เขาเลยทำแบบนั้น ไม่มีอะไรแล้ว เข

ยู่ในสภาพสะบักสะบอมแล้วก็พูดพล

ง ๆ ลูก เจ็บมากหรือเปล่า

ได้แต่ร้องไห้ที่เห็นสภาพเ

บสนใจสิ่งที่ผ

ไรคะ เขาคิดจะ

ิน เธอก็แค่นักศึกษาคนหนึ่งที่จำ

้ายจากกันไปได้ก

อสายตาของผักบุ้งจ้องเธอแบบคาด

ุ้งยอมเป็นเม

าตื่นขึ้

อะไร