บนรถทัวร์คันใหญ่เธอร่ำไห้อย่าง

มันเศร้าจนร้องไห้ไม่หยุด เธอห่วงยาย กังวลไปร้อยแปดอย่าง แต

ะเป๋าเป้ที่ใส่

งมากที่สุด แต่เธอจะไม่มีวันยอ

้ตาลาย ข้าวขวัญพยายามเดินตามคนนำ เธอไม่อยากหลงทางและเสียโอกาสตั้งแต่วันแรก แม้จะตื่นเต

วลาว่างของเธอไม่อ่านหนังสือก็

ะผ่านการตรวจเช็คเอกสาร กว่าจะผ่านด่านตรวจจนเข้

่งด่วน แม้จะเลยเวลาเที่ยงคืนมาหลายนาที พนักงานแต่ละท่าน ก็ไม่มีทีท่าอิดโร

มเหงื่อ ขณะเดินผ่านช่องตรวจเอกสารขั้นสุดท้าย เพื

มเดินทางไปพร้อมกันเกือบสิบชีวิต แต่เพื่อนแต่ละคนนั้นก็มีอาการตื่นเต้นไม่ต่างจากเธอ ข้าวขวัญพยายามสง

บินลำใหญ่ที่มีผู้โดยสารเต็มทุกที่นั่ง เป

อนตีสามกว่าๆ เป็นเวลาเดินทางที่เต็มไปด้วยความระทึกทุกนาที เมื่อต้องโดยสารเครื่องบินลำ

ีกเครื่องบิน และเห็นหลังคาบ้านเหมือนบ้านตุ๊กตาที่ค่อยๆ ขยา

่เดินพ้นท่าอากาศยานบรัสเซลส์ อากาศเย็นจัดจนข้าวขวัญขนลุก เมืองที่เธอจากมามีแต่อุณหภูมิร้อน ถึงร้อนจัด ดังนั้นนี่เลยเป็นครั้งแรกที่ข้าวขวัญได้สัมผัสอากาศหนาวเย็น เ

บรรทุกคันใหญ่ ที่ผู้โดยสารทั้

ินเกาะกลุ่ม ถึงเธอจะสื่อสารกับคนท้องถิ่นได้ แต่

ยเวลากับการรอมากกว

บเป็นโบว์ ทว่า...ก่อนที่เขาจะอารมณ์เสียไปมาก

รอ” เขาพูดเสียงแข็ง แล้

ฝ่ามาได้เลยมาช้ากว่าที่คุณต้องการ” คำแก

ส้นทางได้หรือยั

อนจะตกลงกันไม่ได

เหตุมีราคาแพงทั้งสองคัน พวกเขาไม่ยี่หระกับค่าใช้จ่าย แค่ต้องการทวงศักดิ์ศร