ม้ก็เกิดเหตุวิปลาสขึ้นคือมีฝนหลงฤดูเทลงมาห่าใหญ่รินรดคบเพลิงที่จุดทั้งหมด เหล่าองครักษ์ต่างวิ่งกันวุ่นเพื่อที่จะรีบนำเสด็จไปที่รถม้าให้เร็วที่สุด แต่ห่าฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงโดย

ียงของพระองค์ไปเสียหมด มีเพียงข้าหลวงที่ยืนอยู่ใกล้บริเวณเท่านั้นที่ได้ยิน รวมทั้งหนานหลวงด้วย ราชองครักษ์วิ่งตามเสด็จเพื่ออารักขาอย่างร้อนใจ ทั้

นไหวอยู่ข้างขบวนรถม้า และเหมือนว่าเจ้าหลวงแสนสุริยะก็ทอดพระเนตรเห็นเช่นกัน เมื่อมีแสงวาบขึ้นมาอ

มันใส่ชุดดำพรางตัว” หนาน

พระสุรเสียงที่ตรัสอยู่

เจ้า

้หลบที่พุ่มไม้นี้ เราจะไป

รู้ว่าข้าศึกจักมาเท่าไร และฝนปีศาจนี่จักหยุดตอนไหน กระหม่อมจักไปนำพ

ข้าจะไ

ะเพคะ” เสียงเจ้านางทรงสะอ

่พุ่มไม้นี่เถิดพระเจ้าค่ะ ข้าศึกจักมาทำร้ายพระองค์มิได้” เขานำเสด็จมาที่พุ่มไม้ขนาดให

ี่ยงไร อีกทั้งลูกข้าก็อยู่กลางวงล้อมศัตรูเจ้าจักให้ข

ย” เจ้านางทรงแก้ต่างแทนหนานหลวงเสีย

้นี้ อย่าไปไหน ข้า

ค์เจ้าหลวงไว้ “ขอให้ผีฟ้าผีแถ

าช่วยลูกไม่ได้ ข้าจะให้คนเลิกสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองเสีย” เจ้

นนี้สิเพคะ ผีเมื

ม่ปลอดภัย” พระองค์ทรงประกาศกร้าวก่อนจะรับสั่งให้ทหารที่คุ้มค

ภัย พระนางได้แต่ทรงหวังว่าเหตุการณ์ร้ายๆ จักไม่เกิดขึ้น เวียงเชียงรุ้งจักไม่ต้องสูญเสียองค์เจ้าฟ้ามหากษัต

ะทัดทานพวกมันไว้ไม่ได้ เมื่อกำจัดคู่ต่อสู้ที่ขวางหน้าได้เขาก็มุ่งหน้าไปที่รถม้าที่พระโอรสประทับอยู่และมีทหารล้อมรอบมากกว่ารถม้าพระที่นั่งเสียอีกเ

โกนก้องบอกเหล่าทหารที่กำลังฟาดฟ

ปมากโข หนานหลวงนั้นอยู่ไม่ห่างรถม้าที่ประทับของพระโอรส ขณะที่เหล่าโจรนั้นพยายามที่จะฝ่าวงล้อมของทหารของเขาที่คุ้มกันเข้าหารถพ

สียง หนานหลวงควงดาบฟาดฟันศัตรูที่เข้ามาพร้อมกันหลายคนด้วยความหวาดหวั่น เกรงว่าบุคคลที่รักกว่าชีวิตจะทร

งหน้าหนานหลวง องครักษ์หลวงเกลียดชังมันยิ่งนัก เขานึกปรามาสในใจว

ถเอาชนะหนานหลวงได้ ด้วยแรงโทสะของมันทำให้มันมีเรี่ยวแรงมหาศาลง้างดาบฟาดลงมาแต่ละครั้งเขาแทบรับไว้ไม่ไหว สู้กันอยู่นานเขาก็เพลี่ยงพล้ำหวิดจะไม่

ทะลุหัวใจจากด้านหลังโดยทหารของเวียงเชียงรุ้งค

งเงียบไว้ ด้วยความจงรักภักดีหนานหลวงกัดฟันลุกขึ้นคว้าดาบ ดึงเรี่

หัวของเขาเพื่อปกป้องบัลลังก์แ