โหย

นด้วยแววตาลึกล้ำ หลายวันก่อนเขาถูกบิดามารดาต่อว่าโดยมีต้นเหตุมาจากสตรีที่ตนรังเกียจ ทำให้เขาไม่กลับบ้าน

ินห

าก็ไม่มา เพียงเพราะกลัวว่าตนจะพลั้งมือทำร้ายลูกรักของบิดามารดาเข้า แต่ว่าวัน

ชมนางไม่หยุดหย่อน จนเขามิสามารถทนฟังเสียงชื่นชมเหล่านั้นได้ จำต้องควบขี่ม้ากลับมาที่จวน นี่ขนาดยังไม่รู้จักกันสหายเขาย

ใบหน้าที่ไม่แจ่มใสในตอนแรกก็กลับกลายเป็นมืดครึ้ม เขาไม่อยู่จวนส

ล้ว เมื่อเข้ามาแล้วก็ลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว โดยให้บ่าวรับ

ละหาน้ำให้มันกินด้วย” เสี่ยวเฮยค

ผิงรับคำ แล้วนำเสี่ย

ทและม้าตัวโปรดเดินแ

้เวลาอาหารเย็นของจวนแล้ว ที่สำคัญเขาต้องไปคารวะบิดามารดาด้วย เพื

ุข นางมีสิทธิ์อันใดถึงได้ยิ้มแย้มและหัวเราะ ในขณะที่เขาไม่สบายใจคิดเรื่องของนางจนปวดหัวกัน ยิ่งคิดหลี่เหวินหลางก

าทุกคน เพียงร่างของเขาปรากฏเสียงหัวเราะและพูดคุยก่อนหน้าก็เบาบ

นหลางเอ่ยทักทายบิดามารดาที่มองมายังตนด้วยสายตาราบ

อตัวดี ไม่นอนที่ค่าย

นะขอรับ อย่างไรข้าก็ต้องกลับมา

อย่างรวดเร็ว คงจะบอกนางอ้อม ๆ สินะว่านี่คือบ้านของเขา นางไ

อนที่ค่ายทหารด้วยก็ไม่รู้” เหลียนฮวาเ

ะขอรับ ข้าเลยถือโอกาสพักที่นั่

าตอบกลับจ้องไปที่บุตรชายอย่างจับผิด แต่หลี่เหว

้งโต๊ะเถอะ ข้าหิวแล้ว” หลี่เหวินชิงเอ่ยออกมาเป็นอันว่าทุกค

ื่อเห็นและได้กลิ่นหอมของอาหารพลันรู้สึกหิวขึ้นมา ครั้นบิ

มและอร่อยเป็นพิเศษ ยามเคี้ยวก็รู้สึกได้ว่ารสชาติของอาหารตลบอบอวลอยู่ในปากจนเขาแทบ

อรับท่านแม่ทัพ” พ่อค

ครัวหม่าพัฒนาขึ้นใช่หรือไม่” พ่อครัวหม่

ณชายกินบ่อยที่สุด

หลางสงสัยยิ่ง คิ้วเข้มขมวดน้อย ๆ มือก็ยังตักอา

อของฮูหยิ

อันใดนะ ท่าน

ูหยินน้

อร่อยถูกปากเขาจริงอยู่หรอก ทว่าพอรู้ว่าใครเป็นคนทำก็ไม่อยากตักเข

ว่า “เห็นท่านพี่ชอบอาหารฝีมือข้า ข้าก็ดี

ยมองมาที่ตนด้วยสายตาล้อเลียน มุมปากบางแย้มย

หมือนความอยากที่มีจะไม่เชื่อฟัง เมื่อกลิ่นหอม ๆ ของขาหมูตุ๋นยาจีนโชยเข้าจมูก

้มตากินของนางไป บางครั้งก็ตักอาหารให้บิดามารดาบุญธรรมบ้าง การกร

ตัวเขาเล่า นางมิเห็นตักให้ทั้ง ๆ ที่

่รู้ และถึงรู้ก็ไม่คิดจะใส่ใจ จวบจนมื้ออาหารเ