ุ่นวายกับคนให้มากนัก... หล่อนอุตส่าห์คิดว่าวันนี้ตัวเองโชคดีแล้วที่ได้ทำงานสบายๆ สุดท้ายหล่อนก็มาซวยที่ต้องมาเกิดอุบัติเหตุ... ทำให้เสียเวลาซ้ำต้องเอารถไปซ่

ยหนูดี” รินรดาขับรถไปเซ็งไปตลอดตั

ที่ยวบินน้อยลง สำหรับเขานั้นเขาชอบขึ้นเครื่องบินที่สนามบินดอนเมืองมากกว่าเพราะรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่ ก่อนหน้านั้นเทียวบินไปโน่นมานี่ตั้งแต่ยังเด็กจ

นว่าทุกคนจะพร้อมใจกันใส่สูทสีดำจนดูเหมือนว่าเป็นแก๊งมาเฟียแล้วมีเขาที่ใส่สู

ชายของเขาที่ละม้ายคล้ายกันจนมีใครหลายคนทักว่าเป็นคู่แฝด แต่อีกฝ่ายนั้นหน้าตาเป็นมิตรยิ้มแย้มแจ่มใส จึงเป็นขวัญใจ เด็ก สตรี และคนชรา ดังนั้นคน

บผ้าก็คงเป็นสีขาว ส่วนเขา... เงียบขรึม ชอบความสงบ และมองโลกในแง

มีกันอยู่แค่สองคน เนื่องจากบิดามารดาของเขาและน้องชายนั้นเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุเมื่อสมัยที่พวกเขาเพ

ายปี ก่อนที่จะมาที่นี่เขากับน้องชายยังประชุมงานด้วยกันอยู่ แต่เลขาของน้องชายเขาจัดตารางง

ว่าจะอ่านเอกสารที่จะต้องพูดในที่ประชุมตอนอ

ื่องเลย... ถ้าว่างนายก็สอนเขาหน่อยก็แล้วกัน” หม่อมราชวงศ์อรรถากรบอกลูกน้องก่อนจะพากันเดินมาที่ประตูทางออกเพื่อรอขึ้นเครื่องบินล

ือดยุโรปมาจากย่า เมื่อพ่อเขาเกิดมาก็ใช้นามสกุลของย่าและปู่ร่วมกันเพื่อเป็นการให้เกียรติทั้งสองท่าน และมาถึงรุ่นเขาก็ต้องใช้สืบต่อกันตามมา ด้วยความที่มีเลือดยุโรปในต

นัก ไม่สนใจแม้กระทั่งแอร์โฮสเตสสาวหน้าหวานที่ยืนมอบพวงมาลัยต้อนรับเขาตามหน้าที่อ