ลเวลาแต่ยังแข็งแรงและมั่นคงเพราะเจ้าของหมั่นตรวจสอบดูแลอยู่เสมอแต

พรนวล บ้านหลังนี้สองสามีภรรยาช่วยกันหาเงินมาสร้างด้วยน้ำพักน้ำแรงตั้งแต่ตกลงปลงใจอยู่กินด้วยกัน สมัยก่อน

ูกสาวตีนเท่าฝาหอยพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย ผ่านมายี่สิบสามปีเขา

ปลุกบิดาที่กำลังหลับสนิท บุตรสาวเพียงคนเดียวชำเลืองมองผู้ใ

างรอดได้แน่ๆ หรือถ้ามันหมดสิ้นห

สมบัติชิ้นเดียวของเรานะคะแม่” แพรนวลคัดค้านเสียงแข็ง ถ้าพ

นไม่มีวันสายกลับไปเรียนเมื่อไหร่ก็ได้แต่พ่อหนูไม่รู้เลยว่าจะได้ดูแลท่านไปอีกกี่ปี ถ้าท่านเป็นอะไรขึ้

บ้านเรากำลังลำบากนะคะหนูอยากให้แม่ทุ่มเทด

ยังไงแพร วุฒิ

ะไปจ้ะแม่ หนูทำได้สบ

ามที่เ

ได้มีเงินเอ

และตัดสินใจมาดีแล้ว

ุณพ่อกับแม่บ้างนะคะหนูสัญญาว่าถ้าทุกอย่า

็กจนโตลูกสาวเพียงคนเดียวไม่เคยทำเรื่องร้อนใจให้สักครั

สบเคราะห์ร้ายครั้งใหญ่เพราะแม่ไปเซ็นค้ำประกันให้คนแถวบ้านตอนเข้าทำงาน โชคร้ายก็คือผู้ชายคนนั้นยั

สียขาไปหนึ่งข้าง พอเสาหลักของบ้านล้มลงทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าแม่จึงตัดสินใจกู้เงินนอกระบบมาหนึ่งก้อนเพื่อแก้ปัญหาเบื้องต้นโดยไม่ให้พ่

ยเยอะเท่

ห้พ่อกับแม่สบายขึ้

นูทำได้ กินอะ

ูไปหาเองก็ได้แ

ดใจยิ่งนักที่กลายเป็นภาระให้ลูกกับเมีย คนที่เคยเดินเหินสะดวกสบายกลับต้องมานอนเป็นผักเน่าๆ รอวันตายอย่างไร้ค่า พอเดินไม่ไ

นูจะทำง

ไทม์ค่ะ” แพร

รณซักต่อ เธอรู้สึ

นแนะนำสิ

นๆ โชว์เนื้อโชว

อกค่ะ พวกนั้นเขามีชื่อเ

รอลูกว่าม

ริตตี้อาหารแหละจ้ะแม่เคยเห็นตามห้างสรรพสิ

ดูน่ารักแต่ง

ชุมชนมีเด็กๆ มาใช้บริการแ

บครัวของเธอจะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้าแต่ความรักความผูกพันของพ่อแม่

ที่พ่อแม่ทำให้หนูมาตั้งแต่เกิดหนูยัง

็นยังไง

นเดิม เอา

เลยนะจ๊ะ พ่อย

ป็นให้ได้ ของมันเสียไปแล้วยังไงก็ไม่ได้กลับมาก็ไม่ควรไปอา

าพ่อหน่อ

ม่ก่อนว่าจะมาจะได้

มดแหละจ้ะ กับข้าวแม่

ๆ ทำไมกินเท่าไหร

่าหุ่นแบบนี้

หมือนจะไม่มีแรง” แพรพรรณไม่เข้าใจค่านิยมความสวยของคนสมัยนี้เอาซะเล

นยังไงมันก็เท่าเดิม” แพรนวลว่า