ยหรือเจ็บปวดกับมัน เป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มกับการบำบัดสิบหกครั

จเข้าออกได้ถูกวิธีและนั่งสมาธิได้นานขึ้นกว่าวันแรกแต่สิ่งที่ไม่ชอบเลยก็คือการดั

เธอสามารถบอกความกังวลลึกๆ ให้ผู้บำบัดฟังโดยไม่ต้องกลัวว่าเขาจะเก็บเอาไ

าอยู่คนเดียว” ตุลยดาพูดขึ้

าลไม่อยากให้เขากังวลกับตามมากไปต

ตาลยังอยู่คนเดี

ลือสามวันถ้าตรงกับเสาร์อาทิตย์พี่ต่อก็จะอยู่ด้วยค่ะแต่เมื่อก่อนตาล

ออาจจะแย่กว่าเดิมเพราะพี่ต่อทำงานแล้วแถ

รอบครัวรึยัง” ตุลยดาถาม

ิ่งไป เป็นเธอก็คงรู้สึกประหลาดที่คนไม่ได

ไรเพลินๆ ไม่ได้ไม่พอใจผมยัง

ตาลว่าวันนี้เราพอแค่นี้ดีกว่าค่ะ” ตุลยด

ล้วพาเธอไปส่งหน้าห้องน้ำเหมือนทุกที เขายื

ยังโชคดีแบบนั้นไหม แค่คิดว่าเธอเดินไม่ได้แต่ต้องอยู่ในบ้านเพียงลำพังก็ท

นาดนั้นและแค่เวลาไม่กี่วันเขาก็รู้เหตุผลเพราะเธอรักพี่ชายนั่นเอง เธอมองว่าตัวเธอคือภาระและพี่ชายได้เสียสละให้เธอมากพอแล้ว การเอาปัญหา ความ

ยเหมือนเด็กสาวคนนี้อาจเป็นเพราะเธอยังเด็กและโหยหาที่พึ่งทางใจก็เป็นได้ แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงน

่าจะนั่ง จะนอน จะยืน จะเดิน ความคิดของเขาจะวนเวียนอยู่ที่เธอเสมอ ในใจมีแต่คำถามว่าตอนนี้เธอจะทำอะไร กินข้าวรึยัง มี

่ด้วยกันเพราะเวลานั้นมันคือเวลาที่เขาอยู่ในหน้าที่และเ

ันแรกนั่นแหละ เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำให้โลกของเขาหยุดหมุนไม่เคยมีใครทำให้เขาพร่ำเพ้อละเมอหาไ

ความรู้สึกมันจึงก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆ ก็แทบจะระเบิดอยู

เรียกชายหนุ่มเป็นครั

่ห้องอาหารทันที ทั้งสองคนทานมื้อกลางวันด้วยกันเหมือนเคย ตุลย

ับเลยนะคะ ไม่ไป

มล่ะค

เพลีย

บ วันนี้ผมฝึกนานไปเหรอ

ห้เขาไปพักผ่อนมากกว่าหรืออย่างน้อยๆ ก็ไปพักให้ไกลจากเธอ วันนี้เธอถามคำ

ำลังมา รบกวนคุณพิรุณพาตาล

องรอหรอกค่ะตรงนี้เจ้าหน้า

กแล้วกลับไปห้อง

รผิดไปเธอจึงมีท่าทางเฉยชาและหนีกลับบ้านไปเฉยๆ ทั้งที่ป

่มต

ครับถ้าวันนี้การบำ

คะ คุณพิรุณก็บำ

รรึเปล่าคะ ตาลเห็นคุณพิ

านะครับ ผมไ

เรื่องส่วนตัว ถ้าเป็นเรื่องนั้นตาลต้องขอโ

ะอีกที่คุณตาลส

ยดา

ม่รบกวนแล้

บ

ู้ค่ะว่าต้องไปทางไหน” ตุลยดาเอ่ยขอความช่วยเหลือจากพนักงาน เธอมั่นใจว่ามันต้องมีอะไรมากกว

” พิรุณบอก

เมื่อเห็นว่าใครมาขอ

วนเท่านี้ค่ะ” ตุลยดาบ

ลมาเถอะเรายังต้องเจอกันอีกหลายเดือน

้บรรยากาศแย่ ข

ายความว่าคุณต้องยอมฉันไปทุกอย่างน

น เรื่องที่ฉันถามมากไปฉันก็ขอโทษ ข

ว่าผมดีใจที่คุณตาลถ

กลงคุณเ

อเปลี่ยนคนบำบัดแล้วกัน” เธ

พิรุณรีบไปขวางประตูทันทีเพร

เลยว่ากลัวอะไรรู้สึกยังไง” ตุลยดาเอ่ยแล้วน้ำใสๆ ก็ไหลลงมาอาบแก้ม ตั้งแต่มาเ

คุณทำหน้าเหมือนไม่อยากอยู่ตรง

นคุณตาลอยู่คนเดียวมันน่ากลัวแค่ไหนเลยเหม่

ิงเห

ผมเป็นห่วงไม่อยากใ

วหน้าตาบึ้งตึงก

บ ผมไม่เ

ก็แค่ความกลัวความปอดแหกของตาลเองคนเราจะถ

งอะไรอีกแล้ว

่มีค

ทำข้อตกลงกันใหม

ยมันผ่านเลยไปคุณพิรุณห้ามเก็บเอาไปคิดสัญญาได้ไหมคะ” ตุลยดาเอ่ยด้วยสีหน้

ิ้วซ่อนอยู่ด้านหลัง ให้รับฟังแล้วปล่อยผ่านไปโดยไม่