บความจริ

ุ่น หมดแล้วคนเป็นที่พึ่งทางใจ คนที่คอยปลอบโยนให้ความรักความอบอุ่น ต่อจากนี้ไม่มีอีกแล้ว เหลื

ปริ๊น

ขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบทยกมือปาดน้ำตา แล้วลุกขึ้นเดินออกไปดูว่าใครมา

ที่ตั้งแต่ยายจากไปรู้สึกว่าความสัมพัน

เป็นยั

ออกอย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ อีกครั้ง เห็นแล้วนางม

ช็ดน้ำหูน้ำตาป้อยๆ ไม่ต่างกับเด็

อ่

ี่จะต้องมาคาดคั้นลูกสาวในสภาวะจิตใจแ

อาไว้” แล้วต่างคนก็ต่างเงียบ และก

กนะ แต่เธอเป็นผู้หญิงอยู่บ้าน

บฉันไม่ที่ไหนปลอดภั

ถามเสียงตึงชักสีหน้าออกอาการไม่

ออกไปเสียไม่ได้ทั้งทีใจจริงแล้วเธอลืมเรื่องนี้

ตกลงว

่ำฉันก็ไม่กังวลอีกแล้ว นอกจากนั้นฉันก็ยังจะได้ตอบแทน

น้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยังคงเกลื่อนไปด้วยรอ

อบใจเพราะหุ้นส่วนคนนี้สำค

้นดี มีแม่ก็เหมือนไม่มี แม่ผู้ไม่เคยเหลีย

นขอจัดการเรื่องลาออกจากงาน

านหลังน

กแต่คุกรุ่นไปด้วยความอบอุ่นและเต็มไ

น่ะคะ” นางมาลัยพยั

อเป็นพรุ่งนี้หรือไม่ก็มะรืนนี้นะ มีเบอร์ไหม” ถามเผื่อไปอย

่มี

ติแล้วรีบเปิดกระเป๋าหยิบนามบัตรมายื่นให้กับลูกส

มาแค่นี้แหละ คงต้องไปแล

ัตรในมือขึ้นมาพิจารณา ดวงตากลมโตหากแต่ช้ำแดงก่ำกวาดสามองและอ่านมันคราวๆ พลิกซ้ายพลิกขว

นทันด่วนสร้างความตกใจให้ทั้งกับหัวหน้าและเพื่อนร่วมงานเ

าแผดเสียง ขณะมาช่วยเพื่อ

่วยง

ม่

้อห

ยังอยู

“ฉันขอโทษนะ นึกว่าแม่แกไม่อยู่บนโลกนี้เสียอี

้ว นานๆ จะมาที่บ้านสักครั้ง