ที

และถูกผลักเข้ามาโดยสาวสวยคนหนึ่งซึ่งอันดามันจำได้แม

งก้าวฉับๆ มายืนเคียงข้างกับภ

เลย นึกว่าภีมออ

ลางวันกับหลานสาวน่ะพิณ พ

ยินน้ำเสียงที่ภีมภัทรพูดกับเพื่อนสาวของเขา เพร

งเหรอคะ ใช่คนที่มารอภีมที่

เน้นคำว่าเพื่อนเพื่อตอกย้ำให้อันด

กค่ะน้องมิ้ม พี

้มกว้างให้กับอันดามันเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเ

แต่มิ้มมีนัดกับแฟนแล้วน่ะค่ะ ปฏิเสธยังไงอาภีมก็ไม่ยอม งั้นคุณช่วยไปทานข้าวเป็นเพื่อนอาภีมหน

ไปยังประตู พร้อมกับยกโทรศัพท์ที่ถืออยู

อกไปค่ะ เอกรอที่ร้านเดิ

งตัวเองที่คุยคนเดียวได้เป็นวรรคเป็นเวรโดยอ้างชื่อของเอกวุธมาเป็

วจึงสั่งอาหารมานั่งทานแกร่วอยู่คนเดียว และดูเหมือนว่าโชคชะตาจะกลั่นแกล้งให้อันดามันต้องโกหกอีกหน เมื่อภีมภัทรกับพิณนรีก

เอ่ยทักทายอย่างเริงร่าขณะที่มือยังค

ตอบทั้งประชดตัวเอง ร้านมีเป็นร้อยเป

เดียว แฟนไปไหนซะล่

ะก็กลับไปแล้ว” อันดามันจำต้องโกหกข้างๆ คูๆ ทั้งๆ ที่เสี

มภัทรเอ่ยขึ้นเป็นประโยคแรกหลังจากปล่

ุณพิณนรีตามสบายเถอะค่ะ มิ้มอิ่มแล้วกำลังจะกลับ อ้อ...

่ยอมจ่ายเงิน ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของภีมภัทร ก็ในเมื่อเขากับแฟนทำให

ามันอดมองตาขวางไม่ได้ ก็แน่ล่ะไปกับแฟนมานี่ คงจะใช้เวลาท

่อยสิ” ภีมภัทรเอ่ยขึ้นขณะเดินมาห

่ะ

้งๆ ที่ก็อยากเถียงว่านั่นเป็นหน้าที่ของเลขานุการ แต่เธอก็ไ

กาแฟแก้วนั้น เพราะมัวแต่หาเรื่องประวิงเวลาอยู่ข้

แฟค

ง ขณะวางกาแฟแก้วนั้นลงบนโต๊ะทำงานของภีมภั

ทรถามพลางจ้องหน้าข

อันดามันตอบห้

าวกับพิณนรี จะโกรธทำไมในเมื่อมิ้มเป็นคนบอกให้อาไปกับเขาเ

ยู่ดีนั่นแหละ” หญิงสาวประชดเสียงแข็งแล

าวคราวเดียวกับอา มิ้มควรจะให้เกียรติผู้ใหญ่มากกว่

สนิท เพื่อนคู่คิด เพื่

งที่เราว่า

บ่อยที่สุด ถึงแตะไม่ไ

่รู้ใจอาไปซะหมดทุกเรื่องจ

น่ล่

จะรู้นะว่าตอนนี

ขาก็ยังตามติดอย่างใจเย็น ทำท่าราวกับราชสีห์กำลังจะตะครุบเหยื่อ จนใน