ที

้ดๆ

ญาณเตือน มันสั่นไม่หยุด เมื่อต

..และไร้เสียงรบกวน เธอขยี้เปลือกตาแรงๆ หมุนมองรวบตัวด้วยความกังวล เธอลืมไปได้ยังไง เธอยั

ั้น มันจึงไม่แปลกหรอก สังคมรอบตัวเธอมันเลยดิบ เถื่อน ไร้มารยาท เมื่อพวกเขาหย่อนการอบรม แต่แป้งหอมก็ต้องทน เธอไม่มีที่ไป ราคาห้องเช่าพอจ่ายได้ เธอต

กษาทำให้คนมีโอกาสมากขึ้น...หากไร้ซึ่งใบประก

ตียง เธอสำรวจตัว

ีอะไรซ่อนอยู่ เวลานี้สว่างโร่...ไอ้ชุดเศษผ้านี่แทบจะไร้ประโยชน์...มันไม่สมควรเรียกว่าเสื้อผ้าหรอก...เพราะแม้แต่ปิด ชุดห่วยๆ นี่ยังไม่สามารถทำได้ เพราะฉ

มลงเก็บ ยกขึ้นมาดมกลิ่นที่โชยออกมานิดๆ ใกล้ๆ ความทรงจำบางอย่างย้อนกลับเข้ามาในหัว มีบุรุษคนหนึ่งเขาสวมเสื้อตัวนี้ แต่...เวลานี้ไม่เห็นเขาแม้แต่เงา...แ

แล้วนะคะ จะให้ใส่ชุดนี้ไปทำง

ธอยังไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้...วันนี้เธอคงชวดรายได้ส่วนหนึ่ง และมีสิทธิ์ถูกปลดออ

ลูกบิดประตูเพื่อเปิดประตู...แต่...มันทำได้แค่หมุน แต่ไม่สามารถเปิดอ

เอ๋ย...ดันทะลึ่งกดลิ

นเดิม...ทุกอย่างรอบตัวเงียบกริบ...ไม่มีสิ่ง

แรงก็ต้องหาอะไรใส่ท้อง ไหนๆ

จนกระทั่งเจอตู้เย็นหลังเล็กตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ชงกาแฟ หญิงสาวเปิดปร

่อน ไม่รู้ว่าตาบ้านั่นจะขังไว้ถึงต

ินๆ กับมื้ออาหารสุดง่าย ใจจริงแป้งหอมอยากได้ข้าวสวยร้อนๆ มากกว่า...

ำอะไร