่เป็นเลยทีเดียวที่จู

ี้มั้ยเนี้ย หนูจ๋าน้าขอโ

่ะคือหนูก็ไ

อีกรอบพอเห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรมากแค่มีแผลถล

ถไปส่ง" ที่ดินเรียกเธอว่าพี่เพ

รจ้ะพี่กล

่ได

ืม

ตัวผมต้องรับผิดชอบ ว่าแต่พี่ใส่ชุ

นี้คงไม่ได

หร่เธอคิดว่าจะกลับบ้านแต่ไม่ใช่บ้านคุณท่านหรอกนะเพราะถ้าท่า

ต่เชื่อไหมว่าเธอรู้สึกคุ้นใบหน้าของท่านเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนเธ

จ้ะ ไม่ไว้

นูแค่คุ้นๆ เหมือน

้าคงหน้าโ

ะใช่ค

าพี่ให้เรา

จที่ได้จึงยอมให้มาส่งท

่ที่นี่

นท่าทางของคุณน้าแปลกไปคือท่า

นูอยู่

ี่กับตาค่ะแต่ตาหนูเสี

ชื่ออะ

ถนอ

หนูอยู่ที่บ้านหลัง

ไปอยู่กับคุณท่าน เอ่ออ คือผู้มีพระคุณน่ะค่ะท่

ี่น่าสง

ท่านถามด้วยน้ำเสียงที่เปล

ไว้กับตาตั้งแต่หนูอายุได้ไม

ดถึงท่

านจะกลับมาหาหนูแต่หนูก็ต้องรอเก้อเพราะผ่านไปเกือบสิบปีท่านก็ไม่กลับมา ท่านคงลืมหนูไปแล้วมังคะ ในเมื่อท่านลืมหนูได้

นี่แล้วพี่ให้ผมมา

้วก็เลยถือโอกาสมาทำความสะอาดน

วผมช่ว

กจ้ะพี่ทำเอ

วยเถอะ หนูเ

ี่ให้ดิน

ที่รูปถ่ายของตาและเดินไปมองใกล้ๆ มองอยู่แบบนั้นนานมากจนเธอแปล

ไมคะ" เธอหยิบทิช

อ..

ดินเดินมาหาแม่ของเขาก่อนจะมองไป

นูใบตองจ้ะน้าต้องขอโทษด้วยนะลูกที่

้านหลังแค่นี้หนูทำ

นดิ

นั้นทำไมเหม

าแต่ร้องไห้ไม่หยุดเขาเอื้อมมื

องไห้ท

เขาถามแม่ก็ยิ่งร้องไห้จ

นรูปคุณตา" แม่ไม่ต

้านพี่ใบตองได้ยัง

สาวแม่เป็นพี่

ั่นใจ

ที่แม่เคยอาศัยอยู่แม้มันจะเปลี่ยนไปมากแต่แม่ก็จำได้ จนแม่ได้เข้าไปในบ้านและเจอรูปคุณตา และได้รู้ว่าตาของดินท่านไม่อยู่แล้วท่านจากแม่ไปแล้วจากไป

รไม่ไ่ด้เลยนะในตอนนั้น แม่เพิ่ง

อกับแด๊ดและแด๊ดก็คอยดูแลแม่มาตลอดจนกลายเป็นความรักและทั้งสองก็แต่งงานกันจนมีเขาขึ้นมา จนเมื่อไม่นานมานี้แม่ของเขาก็มีอากรปวดหัวอย่างรุนแรงและได้เข้ารับการรักษาซึ่งนั่นทำให้ความทรงจำของแม่ที่หายไปกลับมา

ปครับ จะกลับไปหาพี่เค

กลัวว่าพี่สาวของดินจะไม่ยอมรับว่าแม

แม่ก็บอกพี่ไปสิว่าแม่ประ

พี่สาวดินจ

้องไม่เชื่

อง.

ของคุณท่านเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว ขณะที่เธอกำลังล็อครั้วบ้านก็

ล่าจ้ะ" เธอคิดว่าเขาลืมอะ

บ ผมกับแม่ตั้

านใช่ไหม ให้

นของคุณท่าน แต่คุณน้ากับดินไม

ค่ำนะลูก" เธอมองดุนาฬิกาข้อมือซึ่งมันก็

นะคะที่

หนูไปเรีย

รถเมล

นมารับดีไหมหนูจะได้ไม่

เกรงใจ และมันก็เสียเ

ไงไหวให้ผมไปส่งน่ะดีที่สุดแล้วนะครับอย่าปฏิเสธควา

คำพูดของดินอยุ่นะทำหน้

ิดชอบที่ทำให้หนูเจ็บตัวน่ะ หนูก็