..พ

ตรา

ู้ว่าเขาหลับไปตั้งแต่ตอนไหนเพราะฉันเองก็มัวแต่ก้มหน

" ฉันลองเรียกเขาอีก

าพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญก่อน

ูเบาๆก่อนจะถูกเปิดออก เป็นแม

ล้วก็จะเข้ามาดูว่าต

บไปแล้ว

าวินเห้ออ" แม่วางนมร้อนไว้บนโต๊ะก

เดียวอาจจะมีบ่นบ้างเวลามาวินดื้อไม่ค่อยฟังแต่ก็นั่นแล่ะแม่ก็แค่บ่นสุดท้ายก็ตามใจมาวินเหมือนเดิม ฉันเคยถามแม่ว่าทำไมไม่มีน้องอีกสักคนเพร

ลับไปนอนที่น

ลุก" ขนาดแม่มาปลุกเข

แม่หันมาถามฉันฉันก็ทำได้แค่ยิ้มให้แม่เพราะเอาจริงๆมาวิน

ากน้องให้น้องนอนที่นี่

่นี่เห

๊ะ

นจะดีเห

ม่ได้เด็กอะไรติดพี่ซะยิ่งกว่าติดพ่อกับแม่" ทำไมฉันจะจำไม่ได้ว่าเมือ่ก่อนฉันกับมาวินตัวติดกันขนาดไหนไม่ว่าฉันจะไปไหนเล่นกับใครเ

งก็นอนได้แล้วนะลูกดึกแล้

ในความเงียบและความมืด มีเพียงแสงจากไฟด้านนอกที่ส่องเข้ามาเท่านั้น ฉ

!! เส

อีก ลมหายใจร้อนๆของเขาเป่ารดมาที่ลำคอของฉันทำให้ฉันไม่กล้าที่จะขยับตัวเพราะกลัวเขาตื่น

อ จะกอด

รียกชื่อเข

แต่ก็ไร้เ

ว

ขางัวเงียแปลว

นอนที่ห้อง

นอนที่นี

ไม่เ

เมื่อก่อนเราก็น

ก่อนตอนนั้นเร

ันก็ยังเ

ี่ไหนจ

ป่ะไม่ใช่มี

นต่างกั

่า

้ว วินตื่นแล้วก็กลับห้อง

ก็นอน

อนไม่

ฉันทำอะไร

ทำอะไรพี่หรอกเพร

งเธอเป็นพี่ส

่ายังไงวินเป็นน้อ

ี่ไหนจะห

ว

้วที่เธอพยายามขัดขวางเวลาที่ฉันจะไปไหนกั

ปล่าห

น่

ื้

วมาวินก็ขยับตัวขึ้นมาทาบทับร่างกายฉันก่อนจะฉกจูบอย่างว่องไว ฉันตาค้างทำอ

นตั้งสติได้ว่ามันเป็นสิ่งที่ผิดฉันก็พยายามผลักเขาออกแต่เขาก็ไม่ม

หยุดทุกอย่างที่กำลังทำเขาจ้องหน้าฉันแววต

้งใจ" ฉันขอโทษเมื่อเห

ำตอบของเ

..คื

นคิดว่าเธอเองก็รู้สึกกั

.....

วกัน" พูดจบประโยคเขาก็ลุกออกจากเตียงแล้วเดินออกไปจ

..........

.งานว

ตรา

ออยู่ต่อหน้าคนอื่นเขาก็จะไม่พูดหรือถึงพูดก็จะไม่มองหน้า เหมือนเขาพยายามหลบหน้าฉันแม้จะอยู่บ้านหลังเดียวกันแ

ีต่อ

ัยที่ว่าก็คือมหาลัยเดียวกันกับที่ฉันเรียนนั่นเอง ตอนแรกพ่อจะให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศแต่ไม่รู้ว่าเขาไปพูดกับพ่อยังไงสุดท้ายพ่อก็ยอมให้เขาเรียนต่อที่นี่แ

โดยเฉพาะฉันคิดว่าจะมอบของขวัญชิ้นนี้ให้เขาเป็นคนสุดท้ายตอนนี้ให้ทุกคนใ

ินลูกแม่^^" แม่มลเป็นคน

ู้ว่าท่านให้อะไรกับมาวินในปีนี้เพราะท่านได้ม

หนุ่มเรียนมหาลัยแล้ว ย่ากับพ่อเรามีของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับวินด้วยนะลูกให้พ่วงกับการที

อยู่ภายใน ฉันเห็นเขามองมันอย่างตื่นเต้นฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่เข

ยังไงล่ะลูก^^" จากนั้นคุณย่าก็เดินจับมือมาวินไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านซึ่งม

อบมั้

พ่อกับย่าส่วนฉันก็ทำได้แค่แอบยืนมองเขาอยู่เงียบๆเพราะฉันร

อ่ออย่าลืมไปสอบใบขับขี่

่อขอบคุณพ่ออ

ลับมาตั้งใจเรียนแล

ให้เขาครบทุกคนแล้วฉันก็เลยเดินเข้าไปหาเขา แต่พอเขาเ

มือให้กับเขา เขามองมันแวบนึงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉ

ตลอดสามปีที่ผ่านมามาวินจะพากระแตมาทานข้าวที่บ้านบ่อยมาก และดูเหมือนทุกคนในบ้านจะชอบและเอ็นดูกระแตกันทุกคนเพราะเวลาเธออยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่เธอจะเป็นเด็กผู้หญิงที่เรียบร้อย

ป็นธาตุอากาศโดยทิ้งกล่องของขวัญของฉันไว้บนโต๊ะโดยไม่หยิบหรือแตะม

ไม่อยากไปไหนหรือทำอะไรที่มันจะทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ฉันลืมบอกไปใช่ไหมว่าฉันเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เด็ก ยาที่ฉันกินก็เปลี่ยนไปตามอาการที่เป็น แม่มลเพิ่งพาฉันไปหาหมอมาไม่นานมานี้คุณหมอบอกให้ฉันอย่าเครียดฉันก็พยายามไม่เครียดซึ่งเรื่องที่ฉันเป็นโรคหัวใจทุกคนในบ้าน

..........

....ร

ตรา

ันต่อ

องเหมือนจะไม่ค่อยมีแรง

ก๊อ

เข้าไปได

้ค่

แม่เห็นหนูไม่ลงไปทาน

สึกเหนื่

วยแม่มลทำเค้กวันเกิดให้มาวิน ฉันแค่อยากทำอะไรให้เขาเพราะฉันกลัวว่าวันหนึ่งฉันอาจจะไม่ได้ทำให้เขาอีก หนทางรักษาของฉันคือการผ่าต

องไปเรียนนะลูก เดี๋ยวแม่จะ

ๆเลยนะคะที่แม่ดูแ

วของแม่นี่นาแม่ก

ม่ที่สุดใ

้องไม่ใช่เหรอทำไมถึงยังอยู่นี่ล่ะลูก" แม่หยิบกล่องของขวัญวั

่อวานมุ่ยลืม

งเองหรือจะให้แม่เอาไป

ปแบบนั้นแต่จริงๆแล้วฉันคงไม่เอาไปให้เขาแล้วล่ะเพร

ิน.

ผมไม่ได้ไปเรียนเพราะเมื่อคืนฉลองวันเกิดหน

ม่^^" แม่เดินออกมาจากห้องของม

ทำอะไรในห้องพี่เหรอ" ด้วย

อยสบายน่ะแม่ก

ย??เป็น

่ทำเค้กวันเกิดให้เรานั่นแล่ะ" ผมเพิ่งรู้ว่าเค้กที่ผมเป่าเมื่อคืนคือฝีม

่อนนะ ส่วนอาหารเช้าของวินแม่จัด

มจูบเธอแล้วเธอก็ตบหน้าผม ตั้งแต่วันนั้นมาผมไม่พูดไม่มองหน้าเธออีกเลย ถามว่าที่ถูกตบหน้าผมเจ็บไหมผมไม่ได้เจ็บที่หน้าหรอกแต่ผมเจ็บที่ใจมากกว่าเจ็บที่ถูกผู้หญิงที่ผมรักตบหน้า ผู้หญิงที่เป็นรักแรกของผม มันทั

ีกับเธอแต่มันก็ทำไม่ได้ทำให้ผมเลิกรักเธอได้เลย ผมไม่พอใจทุกครั้งเวลามีผู้ชายมาอยู่ใกล้เธอโดยเฉพาะไอ้ติณณ์ลูกชายเพื่อนพ่อกับแม่ที่ผมเคยบังเอิญไปได้

นเธอจะไม่รู้ว่าผมเข้ามาในห้อง ผมค่อยๆเอามือ

กเธอปุ๊บเธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาแต่

อ่ยออกไปก่อน

พูดของเธอดูเหมื

อ

หันหน้ามาหาผมอย่างช้าๆ ห

้าเธอซี

ี่ไม่ค่อ

่สบายง

นอนพักเดี

เจอ มันคือกล่องของขวัญที่เธอให้ผมเมื่อคืนแต่ผมทำเป็นไม่สนใจ เธอคงรู้ว่าผมมอง

งขวัญของฉั

รอกวินตา

ปิดลิ้นชักออกมาแต่สิ่งที่ผมเจอมันไม่ได้มีแค่กล่องของขวัญ

นยาอ

.........

ไม่เกี

ตรา

งยาในลิ้นชักซึ่งฉันไม่คิดว่าเขาจะมาสนใ

รมดาน่ะไม่มีอะไรหรอก" แ

ะหยิบยาฉันไปดู แต่มือถือเขาดังขึ้น

ะไ

ินมารับแตได้มั

าลัยฉันแม่งอยู่

ทีนะ แตจะนั่งแท็กซี

ี้ฉันไปรับ แค่น

บใจน

ืม

่องยาของฉันไปแล้วแต่เปล่าเลยเขาเดินมาที่หัวเตี

เอามือจับลิ้นชักไ

ป" เขาพยายามดึงมื

ม่

่องราวกับจะให้ฉันสารภาพและยอมรับว่ามันไม่ใช่แค่ยาแก้ไข้อย่างที

ของพี่ล่ะ" ฉันพูดพร้อมกับ

ธอเพราะเป็นห่วงเธอๆ

รื่องของพี่หรอกไปส

ตายมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน" ถามว่าฉันเสียใจไหมที่ได้ยินแบบนี้

นมาแม่จะเดินทางมาเยี่ยมฉันบ่อยและคอยถามฉันเสมอว่าเมื่อไหร่จะไปอยู่ด้วยกันท่านอยากดูแลฉันบ้างเพราะตั้งแต่ฉันเกิดท่านไม่เคยได้ดูแลฉันเลยซึ่งฉันก็เพิ่งเข้าใจความจำเป็นของท่านตอนที่โตแล้วเพราะแม่มลเล่าให้ฉันฟังพอฉันได้รับฟังฉันรู้สึกสงสารแม่มากที่ต้องเจออะไรแบบนั้น แต่ด้วยตอนนั้นตอนที่ฉันรู้ความจริงเรื่องแม่ฉันยังเป็นเด็กฉันไม่รู้อะไรมากฉันจึงปฏิเสธที่จะไปอยู่กับท่านเพราะฉันมีความรู้สึกรักและผูกพันกับทุกคนในบ้านหลังนี้แม้ว่าทุกคนจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันทางสายเลือดเลยก็ตาม แต่มาถึงตอนนี้คนที่ทำให้ฉันตัดสินใจไปจากที่นี่ก็คือ...มาวิ

่อมา

เองสลับกับให้คุณลุงคนขับรถที่บ้านไปส่งแต่ถ้าช่วงไหนฉันเริ่มมี

เรียนแล้ว

ะคุ

ความเป็นห่วง ซึ่งไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานกี่ปีท่านก็ยังรักและคอยเป็

แล้วค่

ปเองนะลูกให้คน

ค

ลูกจะได้มีแรงไปเรียน มา

สักพักมาวินก็เดินลงมาจากชั้นบนในชุดนักศึกษา พอเขาในชุดนักศึกษาว

อดีเลยมาทานข้

รับผม

นจะไปเรียน

รั

นให้พี่ติดรถ

ลุงคนขับรถไปส่งก็ไ

เหรอตอนนี้วินก็เรียนมหาลัยเดีย

พราะผมจะต้องไปรั

ลัย" พ่อเดินเข้ามาในห้องทานข้าวพอดีและคงได้ยินที่มาวินพูดก็เลยถามมาวินด้วยน้

้วหารที่ผมจะไปรับแฟนตัว

้วินพาพี่เค้าติดรถไปเรียนด้ว

ยากให้ผมเป็นคนขับร

รถ

ม้ว่ารถจะมีราคาแพงหลายสิบล้านแต่ฉันกลับนั่งแล้วรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม

วามเงียบเขาไม่จอดและไม่พูดอะไรจนกระทั่งขับมาถึงบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นบ้านของกระแต สักพักกระแตก็เดินออกมาในชุ

ันใหม่มารับแตแต่วินจะให้

ว่างหนิ" เขาพูดประชดฉันฉันรู้ดี