ร๊

่เหมือนจากทีแรกคิดว่าฝุ่นมันคงเยอะน่าดูเพราะสั่งแม่และป้าหมวยห้ามใครเข้ามาหรือขยับสิ่งของในห้องนี้เด็ดขาด ทว่าเจ้าสัวไม่อาจปล่อยให้คฤหาสน์ตัวเองสกปรกได้ ดังนั้นไม่ว่าใครจะสั่งอะไรเขาคือผู้มีสิทธิ์จัดการทุกอย่าง

ังหัวเตียงมีกรอบรูปขนาดพอประมาณตั้งอยู่ อัญญา

่บุพการีทำอยู่ หากวันหนึ่งถูกจับได้มันเป็นความผิดที่ไม่ควรให้อภัย ร้อยทั้งร้อยไม่มีใครรับได้และเคยเอ่ยเตือนคน

ยคำว่าเป็นลูกเป็นสายเลือดต่อให้คนเป็นแม่ทำผิดอย่างไรก็ต้องเลือกปกป้องให้ถึงที่สุด คิดวนเวียนมันอยู่แบบนั้นเป็นเ

กาลเวลา ทว่าอัญญากลับมาโดยไม่บอกย่อมไม่มีใครเตรียมการ

เปิดประตูออกให้อาการศด้านอนได้เข้ามาถ่ายเท ทว่าเจ้าตัวกลับตาเบิกกว

ัญก็พลอยสะดุ้งไม่ต่างไม่คิดว่าอัญญา

ว่านอนได้

ัวได้ยินหมายความว่าคนแก่กว่าต้องสงสัยในตัวแม่ สัญชาตญาณของการโกหกมักแส

ึงได้เหงื่อช

คนสูงกว่าขยับเข้าใกล้ กลิ่นกายหอมของผู้ชายวัยสี่สิบปลายๆยังมีเสน่ห

หบพร่าออกมาในระยะแค่คืบ เป็นเพียงน้ำเส

เล็กน้อยพร้อมกับเอ่ย

บลงด้วยน้ำหนักมือผู้ชายย่

ปากร้อง อัญญาช้อนดวงตาสบคนสูงกว่าหายใจแรงกระพือหนักกล้าๆ ก

“

ด้ไหมคะ” มันไม่ใช่คำตอบที่หิรัญอยากฟัง แต่เมื่ออัญญาเล

ก็เลวไม

ห้คำตอบเขา คำตอบที่ว่าเธอเลือกที่ช่วยแม่ปิดบังและโกหก หากต่อ