่ควรเป็นแ

นอก ท้องฟ้าดำมืด มีเสียงฟ้าร้องเป็นระยะ เส

่อยากขับรถฝ่าฝนออก

าผิดห้องค่ะ นี่ห้องนอนฉั

งสีหน้าไร้ความรู้

ตรงหน้าเก็บความรู้สึกเก่ง หล่อนซ่อนอะไ

ลือบตามองเมษาด้วยคิ้วที่ขมวดน้อยๆ “ทำไมคุณไม่ย

ธอไม่คิดว่าปกป้องจะยอมพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบน

้องคอยเป็นห่วง” ข้อแก้ตัวของเธอฟังไม่ขึ้น เม

ดการเป็น

นิทสนมระหว่างน้องสาวกับปกป้อง ความรู้สึกนั่นบั่นทอนกำ

าพร้อมกับ

่าจะมีเสียงชื่นชม มายากลับได้รับโอกาสดีๆ ไปแบบง่ายดาย

ายกับเมษ

นลำคอ และเขาก็ไม่

ปกป้องเว้นระยะห่างจากเธอจนเห็นได้ชัด เมษาจ

เธอ มันออกจะเกินเลยไปหน่อย เธอรู้ว่าชายตรงหน้าไม่มีทางปริปากพูดให้คนอื่นได้ยิน แต่การกันไว้ ก็ปลอดภ

ีนะ ผ

ิงที่เคร่งครัดในระเบียบ ไม่น่าเชื่อว่าห้องนอนของเธอจะหวานได้แบบนี้ เขาเห

ปจากสายตา เธอเดินกลับเข้าห้อง ตั้งใจจะนอนพักให้เต็มตา แต่

มีแค่เธอกับป

ขาไม่ได้มาที่นี่เพราะเธอหรอกนะ เขามาเพราะเขาเกรงว่าตัวเองจะมีอันต

ำให้ตัวเองเจ

จะเปลี่ยนไปนั่นแหละ “เห้อ!!” เสียงถอนหายใจดังท่ามกลางความมืด เพราะเมษ

อควรจัดก

ด้ เธอกลัวว่าสักว

เป็นหายนะ

งกว่านี้ หากเธอเลือกที่จะหลบหน้าเพื่อ

องเลยไปที่โต๊ะทำงานที่ยังมีดวงไฟเปิดอยู่ เมษาเบี่ยงปลายเท้าลงยืนท

่วโมงในการอ่านทบท

ริ่มต้นทำงานในที่ทำงานใหม่ แ

่ค่อนข้างใจร้ายกับเธอไปสักหน่อย เธอคงไม่มีวันลืมวันแห่งความเศร้านี้

ดลงบนช่องว่างนั่น

อกทางนี้ เพื่อต