มคะ” ต่อให้กลัวจับใจแต่เธอจะต

นเคย คนหน้าเหี้

ลัยให้คราวซวยของตัวเอง เธอไม่ควรขึ้นเรือลำนั

นตายนั่น ค

น้าเหี้ยมที่นั่งประกบเธอมาตลอดทางขยับตัวออกจากรถยนต์ น

กทึ่ง ศิลปะสมัยก่อนแต่ถูกปรับแต่งให้ร่วมสมัย ไม่อยากนึกถึงค่าใช้จ่ายสำหรับการดู

จะมองให้อิฐทะ

ะโจนลงมาจากรถยนต์ เธอถูกลากเข้าไปด้านหลัง ผ

้รู้สึกเหมือนชะตาตัวเองกำลังแขว

ะ ถึงได้ตกเป็นผู้ต

เหตุผลโน้มน้าวให้เจ้านายของฉันยอมให้เธอมีชีวิตต่อดีกว่า จำไว้

่ได้ช่วยให้นิยา

อไม่รู้ไม่เห็นกับเหตุกา

ตัวเองมานอนอยู่ข

ละแยกย้ายกันไป ใช้เวลาไม่นานก็ไม่มีใครเหลือ ความกลัวตายทำให้นิย

าสู้กับทะเล ที่เห็นลิบๆ นั่นน่าจะเป็นไร่องุ่นทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

จ้าของพื้นที่ต้องรวยขนาดไหนนะถึงไม่ยี่หระกับมูลค่าของไม้ยืนต้นเห

กจะบ้า ใครน

รมณ์ด้วยการเตะใบไม้ที่กองส

กกก

ับ เท่าที่จำได้เธอกำลังสาละวนกับการนำอาหารสดออกจากห้องเก็บความเย็นด้านหลังเรือสำราญ เธอได้ยินเสียงแปลกๆ

ี่นิยาดาฟังออกบ้างไม่ออกบ้าง แต่ก็พยายามจับใจความ เ

ู่ในเหตุการ

าทำงานแบบผิดกฎหมาย ไม่มีใบอนุญาต ไม่มีใบรับรองก

คร

เวลานอนนั่นแหละที่ไม่ได้อยู่ในนั้น ปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานก็แทบไม่มี นิยาดาเป็นคนไทยคนเดียวที่อยู่บนเรือสำราญด้วยละมั้ง การสื่อสารคนส่วนใ

ๆ เบลอๆ จนยอมถอดใจ เธอเดินคอตกไปนั่งกอดเข่าอยู่หน้าประตู สอดส่า