จอพ่อ

ำไ

ดื่มเล็กน้อยเขาทำเป็นไม่ได้สนใจอ

เลย...นายกลับไปดู

บเพื่อนรักด้วยตัวเองเพราะรู้ว่

ข้าไปเหยียบท

ม่เลี้ยงนายเท่าไรแต่ไปหาพ่

ฉันดีขึ้น...แต่ก็จะ

เฮ้

ทั้งที่บ้านตัวเองที่อยู่ตอนนี้กับบ้านของคนเป็นพ่อไม่ได้ไกลกันนักแต่ไม่ยักจะหาเวลาไปเขารู้ว่

สัยเหมือนกับข้ามภพเขาเป็นลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล

าลในโรงพยาบาลแทบทุกคนแต่เขาก็ไม่ยักจะสนใจใครเพราะวันๆง่วนอยู่แต่การรักษาคนไข้จนได้ฉายาหมออาบยาชาที่ท่าจะตายด้านเพราะไม่ว่ามีผ

นสีดำสวมรองเท้าแตะสีดำเขาขับรถตู้โฟล์คสีขาวคันเก่าแก่ของคนเป็นป

ปไหนกั

มาจากรถยืนเท้าเอวมองซ้ายมองขวาหา รปภ เพื่อจะให้ช่วย

ิงร่างผอมบางแต่งตัวเชยสวมแว่นหนาเดินลงมาจากรถเขามองเธอด้วยสา

่บริษัทหรอคะ?..ห

งด้วยท่าทีเป็นมิตรเห็นว่าเขากำลังยืนเฝ้าโต๊ะกับเก้า

ับรถเข้ามาเห็นบ้

แว่นตอนนี้เขาเพียงต้องการอยากจะรู

งจะมามั้งคะ..ว่าแต่ตอนนี้คุณว่างหรือ

ะไ

้วยเจอหน้ากันเพียงไม่กี่วินาที

าวที่ยืนถือพวงมาลัยไหว้ศาลเจ้าที่ชายหนุ่มยืนถอนหายใจพักใหญ่

ออีกนานห

งขัดสิคะฉันกำลังขอบคุณท่านเจ

บอกขอบใจเจ้าที่เจ้าทางยังไม่จบข้ามภพที่หลวมตัวรับปา

ที่วางขนาบข้างหลังจากนั้นกอบัวจึงยกถาดหัวหมูที่วานให

ที่ที่นี่ทำให้ฉันได้งานต

นที่ยืนหน้านิ่งอยู่ด้านหลั

้ความสามารถต

หญิงสาวที่เดิน

ื่อว่าสิ่งศักดิ์สิทธ

ความสามารถที่จะทำให้พิพัฒน์ตัดสินใจเลือกเข้าทำงานได้แต่เธ

่นคุณจะ

งขึ้นไ

ไม่ไหวจึงยกโต๊ะตัวใ

เปิดคุณจะเข้

งยกเก้าอี้ตามเขาไปด้วยแอบสงสัยเล็กน้อยว่าเขานั้น

หรอถึงได้มีคีย์การ์ด..

ทำงานท

เข้าใจว่าคุณเป็นคนส่งของ..ฉันชื่อกอบั

ล่ะท

เดินขณะที่ลิฟท์พาเขา

านประธานค่ะพึ่

ืม

จว่าพิพัฒน์นั้นใช้อะไรตัดสินในการเลือกหญิงสาวที่แปลกคนมาเป็นเลขาของเขาแม้น

ัวเลยนะคะว่าคุ

นั้นยังไม่ได้ตอบคำถามของเธอเลยไม่รู้ว่าเขา