กให้บุตรสาวต

หยวนหลงยิ่งโกรธจัดเป็นฟืนเ

งตระกูลสายรองแห่งนี้ เขาก็คิดมาเสมอว่า เมื่อใดสา

ึงความรุ่งโรจน์ดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ยังคิดอยู่อีกว่า ต

มีคำสั่งลับตรงจากประมุขตระกูลส

นี่คืออาณาเขตของข้า! คิด

บจับจ้องไปทางเหลิงหยวนหลงที่กำลังพุ่งโจมตีใส่เหลิงหยุนเจียวด้วยตาเขม็งเย็นชาดุ

ขตปราณถ่องแท้ขั้นต้น การจะเชือดคนธรรมดาไ

แขนงประหลาดติดตัว แต่ไม่ว่าอย่างไร

่อตัวเขาอีกมากโขในวันข้างหน้า หากต้องตายขึ

สวนตอบโต้ทันควัน ทว่าเสี้ยวอึดใจต่อมา เขาพลันต้องชะงักหยุดกะทันหัน เมื่

้บุตรสาวตาย

ับไขสันหลัง ประหนึ่งคมศรน้ำแข็งเย็นส

างระหว่างกำปั้นของเขากับใบหน้าของเหลิงหยุ

เจียวที่อยู่ตรงหน้ายามนี้ หากไม่

ื้องหน้ากลับยังคงสงบนิ่งและสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่มีอันใ

งมิได้ว่า เหลิงหยุนเจียวนางนี้ไ

อยู่บนพื้น น้ำตาไหลพรากประหนึ่งสายพิรุธโปรยปรายในกองโลหิต ใบหน้าที่มี

ห้ทำอะไรไม่ถูกแล้ว ยิ่งได้เห็นสภาพเฉ

มเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดีที่ส

่กลางอกของเหลิงหยวนหลง มันแทบแผ

กถามคำร

าทำอะไรกับบุต

อย่างช่วยไม่ได้ ปริปากกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงผ่อน

ียวสุขภาพไม่ค่อยจะสู้ดี ข้าจึงให้ยา

ภัยไม่อันตราย แต่ด้วยรอยแผลเป็นจำนวนมากมายน่าสยดสยองเหล

รู้สึกเคียดแค้นเกลียดชังอีกฝ่ายจนแทบกระอักเลือดสดพ่นออกมา แต่เมื่อเผชิญหน้าสบตาม

าถอนพ

อหน้าเหลิงหยุนเจียว พร้อม

ฉงนสงสัย ยกมือขึ้นตบไหล่เหลิงหยวนหลงเบาๆ

อนนี้ เวลาขอความช่วยเหลือจากผู้มีพระคุณต้องทำเยี่ยง

ที่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนแผ่นพื้นก็ถ

เจ็บเหลือเกิน! เจ็บไปทั่วท

่งว่าข้อต่อแต่ละข้อกำลังจะฉีกตัวแยกออกจากกัน กาย

ๆได้เลย ใบหน้าอาบชุ่มธารเลือดสดยิ

! ช่วยข้

จียวยิ่งกว่าใบมีดขนาดยักษ์ที่เชือดเ

กรังเกียจเคียดแค้นเหลิงหยุนเจียวสุดขั้วหัวใจ แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขากลับไม่มีทางเลือกอื่

้โปรด...มอบยาถอ

หลิงหยุนเจียวก็แสยะยิ

ังพอรู้จักมา

ขณะเดียวกันก็นำยาถอนพิษจากห้วงมิติของ

ิตสังหารที่ซ่อนเร้นในแววตาให้ฉายปรากฏทันที แต่ทั้งหมดทั