ขนาดที่โยนมันลงบนพื้นเลยด้วยซ้ำ แต่เป็นเพราะเ

็นของที่พังไปแล้ว แต่

แล้วก็เห็นสายตาของเธอที่กำลังจ้องมองมาด้วยความเฉยเมย เขาจึงทำหัวเราะ

้ตรงนี้ทำไม？ คุณคิดว่าวิลล

็โยนมันทิ้งไปสิ” จากนั้นเธอก็เดินอ้

รี่ตาลงอย่

รือนนี้มาก แต่ตอนนี้เธอกลับพูดออกม

ิง

อมันเปลี่ย

ม่รู้จักหัวนอนปลายเท้า แล้วก็หัวเราะต่อ

ดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า “หลินเอินเอิน！ ที่คุณย

รอยยิ้มว่า “ถ้าคุณจะคิดเช่นน

ยิบกล่องสร้อยคอออกมา ตอนนี้ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก แต่เธอกลับไม่

งเธอเอาไว้พร้อมกับพูดขึ้นว่า “ที่นี่คือที่ที่คุณ

ากเขาไม่ออก เธอจึงมองไปที่เขาอย่างไม่

่อนหน้านี้ทำไมเธอไม่เคยเห็นเขาดูเ

มือเธอไว้แน่น แล้วก็พูดขึ้นมาเสียงเข้มว่า “ค

่ง “คุณป๋อกินยาผิดมารึเปล่าคะ？ ถ้าคุณอยากจะพาใครไปที่น

ึมมากขึ้น “ผมบอกไปแล้วไงว่า คนที่คุณย่าอยากเจอคือคุณ！ ไม่

น คุณต้องพยายามหาข้ออ้างอย่างสุดชีวิตเพื่อโน้มน้าวคุณย่า ไม

็รู้ดีหนิว่าที่ผ่านมาคุณย่าดูแลคุณดีมากแค่ไหน

่าคนเดียวเท่านั้นที่ดีกับเธอ คุณย่าคอยเป็นห่วงความรู้สึกเธอทุกอย่าง ซึ่งก็เป็นเ

ข้าใจผิด คิดว่าตัวเองเป็นหลานสาวของคุณย่าแท้ ๆ ซะอีก

กเฉยไม่สนใจใยดีเธอซะแล้ว หลินเอินเอิน ทำไมผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า คุณเป็นคนที่เห็นแก

！” หลินเอินเอินเงยหน้าขึ้น

กกลับมาอย่างเย็น

หมด การแต่งงานที่เต็มไปด้วยเรื่องวุานวายนั้น ยังทำ

นที่จะแต่งงานต

ก่าของต

ยความตื่นเต้นจากทางโซฟา “หลานสะใภ้ที่รักของฉันมาแล้วเหรอ！ เอินเอิน ร

ที่มันซับซ้อนในแววตาของเธอเอาไว้ไม่อยู่แล้ว เธอฝืนยิ้ม

นโยน แล้วก็พูดขึ้นเบา ๆ ว่า “เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรหรอก ค

ณ จากนั้นเธอก็ลองถามหยั่งเชิงออกไปด้วยความประห

ากันแล้ว คุณย่าไม่มีทางใช้วิธี

ที่เจียงโหรวด้

พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า “ใช่ ย่ารู้ทุกอย่างแล้ว ย่ารู้แล้วว่าไอ้หลานที่ไม่ได้เรื่องนี้ทำเก