! อลิ

ือ

มนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อทั่วกรอบหน้า หัวใจเขาสั่นระรัว แม้เหตุการณ

ู

วยความอ่อนล้า เขารีบหยิบผ้าขนหนูมาพันท่อนล่างอย่างลวกๆ แล้วเ

สาดสองไปทั่วสารทิศนั้นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า เมืองศิวิไลซ์นี้ผู้คนไม่เคยหยุดนิ่ง แม้ใน

ะไรอย

น่น ก่อนจะซบใบหน้าเนียนลงกับ

้อ.

่อยหน่าย ก่อนจะยืนนิ่ง ไ

ายใจท

ล่า

องเขาเย็นชาจนคนฟังรู้สึกได้ ก่อนจะเเก

ป! แค่กอดนิดกอดหน่อยก็ถอนหายใจใส่ พอลิลลี่ถาม...คุณก

ขาด้วยความไม่พอใจ แต่วายุกลับเบือนหน้าหนีอย่างเอือมร

ะ!” มือบางรีบบังคับใบห

“เมื่อไหร่คุณจะเลิกบังคับผมสัก

ิ...หมดรักลิลลี่แล้วใช่มั๊ยคะ ที่บอกว่ากลับไทยไปเยี

ระบายความโกรธ แต่ร่างสูงกลับยืนนิ่ง ปล่อยให้เธอทุบต

คนเลว บอกมาสิ

ร่ำร้องด่าทอเขาไม่เว้น บ้างว่าเลว บ้

..ผมเจ็บนะ ลิล

บางทั้งคู่ไว้ ก่อนจะพูดด้วยน

ใคร คุณจะสนใจทำไม ในเมื่อล

ะผิดหวังไม่น้อยที่เธอทำกับเขาแบบนี้ อย่างน้อย

างบางหน้าถอดสี มื

งว่าคุณพามันมาเล่

วงที่หัวใจแปลกๆ ยิ่งตอนเห็นสีหน้าที่ซีดเผือดของอีกฝ่ายแล

ู้ว่าผมพยายามที่จะรักคุณ พยายามถนอมคุณแค่ไหน แต

้ำตาเขาเริ่มคลอ ทั้งๆ ที่

รงไหนที่ผมห่วย ผ

เข้มพยายามเรียบนิ่งให้มากที่สุด แ

ผมมา

งานไปเรียนไปมันสนุกนักหรือไง ลิลลี่ไม่อยากลำบาก...ลิลลี่เบื่อที่ได้นอนแค่ค

ำตัวเป็นปลิง! คอยดูดเลือดที่ผมเป็นคนหล่อเลี้ยง ผมให้ข้าวให้น้ำคุณ ผมให้เ

มโกรธ เขาเลี้ยงดูเธออย่างดี แต่เ

ครัวผมทั้งโครงการ คุณคงไม่รู้สินะ...ว่าที่ดิน

เชื่อหูกับสิ่งที่เขาบอก แต่ด้วยความที

ลี่สักนิด ลิลลี

่ใจ...หรือเป็นเพราะคุณมันเห็นแก่ได้ก

ี่ฉุดคุณขึ้นมาจากเรื่องราวบ้าๆ นั่น

่ลึกๆ ที่เป็นฝ่ายนอกกายเขาก่อน แต่ใครจะรู

ต่คุณไม่ต้องห่วงนะ ต่อไปนี้คุณจะสนุกกับใครก็ตา

รีบใส่เสื้อผ้าลวกๆ แต่ก็ยังมิวายไ

ที่จะใช้ของ

ยกขึ้นไขว่ห้างอย่างยั่วเย้า ถ้าเป็นเมื่อก่อน วายุคงไม่รอช้าที่จะกระโจนเข้

นเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล