ณะมองม้าที่ถูกลากออกมาด้วยความท้อแท้ แน่นอนว่าขามาก็ทุลักทุเลแล้วหนหนึ่ง แต่เพราะหิว ทุกอย่างเ

นกับอีอีเดินกลับแทนได้ไหม”

“ทำไม” เขาหัน

ลำพังแค่ท่านคนเดียว มันก็หนักจะแย่

อนมาก็ไม่เห็นเจ้า

เอ่อ…ข้าหมายถึงข้ากินเข้าไปเยอะ น้ำหนักย่อมต้องเพิ่มขึ้น เช่นนั้นภาระหนักก็จะตกไปอยู่ที่ม้าตัวนี้น่ะสิ ข้

ไหว ข้าว่า…ว้าย!” เธอร้องเสียงหลง เมื่อจู่ๆ ตัวเธอก็ลอยหวือ เพียงแค

งซ้อนหลัง พร้อมกับยื่นสองมือมากุมบังเหียน คนถูกกอดกลายๆ เล

ดีๆ” เสียงเขาเบาจนเธ

ย!” เธออุทานเมื่อแก้มขอ

รีส์เรื่องไหนรึเปล่าวะ” จริงๆ มันก็อาจจะโรแมนติก

เขาทำหน้าขึงขัง ประหนี่

เอกอย่างเราไปต่อไม่เป็น แล้วฉันควรจะยังไงต่อดีเนี่ย” เธอง

วนหนึ่งเป็นเพราะความกระดาก แต่อีกส่วนก็เป็นเพราะหน้าดุๆ ของเขานี่แห

วนี้ไม่ใช่เพราะความกระดาก แต่เพราะความตกใจบวกกับค

เห็นอีกฝ่ายทำหน้าขึงขังยิ่งกว่าเดิม เธอก

้แต่บ่นพึมพำกับความอดสูของตัวเอง จากนั้นก็นั่งตัวแข็งทื่อแทบไ

็กระโดดลงจากหลังม้าด้วยความเคยชิน ตรงข

กก่อนพยายามยื่นเท้าหาที่เหยียบ ครั้นพอได้ที่ ขาอีกข้างก็วาดขึ้นด้วยความทุลักทุเล แน่น

ลางหลับตาปี๋ แต่ก็นึกแปลกใจที่ตัว

ำไมเธอถึงได้รู้สึกอดสูยิ่งกับวิธีช่วยของเขานักก็ไม่รู้ เมื่อรายนั้นเพียงแค่ฉ

กาศอดประชดไม่ได้ เพราะไม่ใช่แค่ไม่โรแมนติก แต่พ่อคุณยังทำให้เธอรู้สึกรันทด

กล้งซะให้เข็ดเลยคอยดู’ เธอคิดอย่าง

ข้างหน้า แสร้งว่าเสียหลักเซไปป

อยู่ตอนนี้ไม่ใช่อก แต่เป็นมือใหญ่ๆ ทั้งสองข้างของเขาที่ยื่นมาก

ก็มองหน้าเขาสลับกับก้มมองหน้าอกตัวเอง และก่อนที่เธอจะทันได้โวย

องของร้อนของเขา ทำเอาคนถูกจับหน้าอกถึงกับอ้าปากค้าง และ

นั้นเลย?” เธอครางพลางมองที่หน้าอกต

้ ทำไมยังไม่เข้าบ้านล่ะเจ้าคะ” ด้วยเพราะต้องขนขอ

้เขาจับนม” เธอครางตอบประหนึ่ง

“

มใครทั้งนั้นแหละ ฮ่าๆๆ เข้าบ้านก่อนนะ” เธอได้แต่หัวเราะจืดเจื่อนก่อนเด

ธอกับถงอีอีหายเข้าไปในห้องตามลำพัง ก่อนจะกลับออกมาด้วยชุดที่ดูสวยแ

เองเผลอมองสาวงามตรงหน้านานเกินไปรีบกระแอม

นว่าข้าดูเป็นไง” เธ