้าบ้าน และเห็นกู้เหมิ่งก

อิฐก้อนเล็ก ๆ พอแสงยามเช้าส่องมาทำให้เขาดูเหมือนเทพบุตรลงมาจากฟากฟ้า ใบหน้าเล

นหน้าไป และ

อล ดัมเบล และของอื่น ๆ กระจายอยู่ทั่ว เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมา เธอไม่กล้าพูดว่

้ชายคนนี้นิ

ู้ชายเป็นใหญ่ และเป็นเรื่องปกต

างหน้าทีละก้าว และกลั้นหายใจพลางถาม

ูดออกมาอย่างเย็นชาส

ก่อนจะหันหลังกลับ

นการทำโจ๊กข้าว ทอดไข่ และหั่นแฮมใส่

งเธอที่ยิ้มออกมาอย่างสดใส จู่ ๆ ใจเขาก็เต้

ิเสธก็ได้ยินเสียงทุ้มของผู้ชายคนนั

่อ

เช่น เธออยากจะขอโทษเรื่องเมื่อคืน จริง ๆ แล้วมันเป็นเรื่อ

อนาคต พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ดังนั้น

าเขาทำอาชีพอะไร และทำอะไ

้จักกัน และกันใ

น พอเขายกมือขึ้น เธอก็เห็นข้อนิ้วด้าน ๆ ของเข

จะพูด แต่ก็ได้

จียงช่านไม่ได้ไม่รู้สึกเศร้า ในเมื่อมาถึง

มีแพลนอะไรไหมค

ชะงักไป “

อคืนชุดแต่งงานค่ะ”

เธอนั้นเช่ามา เวลาผู้หญิงคนอื่นแต่งงาน มันเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิต ไม่ใช่ต้องซื้อชุดแต่งง

งียบไป เลยรีบอธิบายขึ้นมา “ฉันเอาชุดแต่งงานไปคืนเอง

ยคนนั้นตอบก

งก็เคารพซึ

ันใส่ถุงอย่างเดิม ต่อรถเมล์สองสามรอบก็

เสาะหาร้านเล็ก ๆ บนถนน แล้วมาพบร้านชุดแต่งงานที่มีราคาที่เธอพอใจร้านนี้ ร้านไม่ใหญ่ และพนักงา

อีกน่ะ？” พนักงานร้านเค้นเสียง สีหน้าเต็มไปด้วยความดู