าของณิชา แต่เพราะต้องทำตามคำสั่งของอาจารย์อย่างหลีกเล

ี้เสียเหลือเกิน ‘เธอทำได้ยังไงกัน’ กล้าทำกับเพื่อนของตัวเองได้ยังไง ทำเรื่องชั่วช

ีเพื่อนสนิทของเธอนั่งอยู่ ก่อนจะออกจากประตูหอพักห

ะทักทายดังเช่นทุกครั้ง

อะไรรอจนกระทั่งเพื่อ

้ฉันไปทำอะไรให้ไม่รู้ น่าจะใช

ณิชามีท

กไปเหรอ แก..ทำอะไรผิดไ

้านพักอาจารย์อยู่แค่นี้เอง” ณิชาพ

ปดิ” ปณิ

ๆ เคลื่อนตัวออกมาช้

ม เจออาจารย์แล้วเราก็ไปกัน” ณ

ดสินใจอีกที” ปณิตา ไม่คิดว่าจะได้ไปก

ถึงบ้านพักของอาจารย์ที่ปรึกษา ปณิตารอให้เพื่อนสนิทจอดร

หน่อย ฉันไม่อย

นน้ำลาย

...ไ

ูรั้วเลื่อนสีดำ เดินเข้าไปภายในรั้วบ้าน ปณิตารู้เส้นทางของบ้านหลังนี้เพร

ขนาดใหญ่ อาจารย์สาวนั่งยิ้มรออยู่ก่อนแล้ว

ั้งสองยกมือไหว้และกล

ใจก่อนจะผายมืออนุญ

านมาหน่อยสิ เอาที่เราเคยกิ

สั่งปณิตาก็ลุกขึ้นเดิน

ังไป อาจารย์สาวจึ

นี้หน่อยสิ แล้วบอกได้ไ

สองมือเล็ก ๆ เริ่มสั่นเทาเพ

ารย์ ช...

ย ทำไมเธอถึงทำหน้าแบบนั้นล

าเริ่มร้องไห้ หญิงสาวทร

ช่ไหมว่าตัวเองท

้ว่าอย่างไรกระดาษก็ห่อไฟได้ไม่มิด

ขอโท

ังมีอีกหลายโครงการให้เธอยื่น” อาจารย์สาวกอดอกและโยนปึกกระดาษ

อคะ” ณิชาได้ยินอาจารย์เอ

่อชาออกและยื่นชื่อของแพรวพร้อมหลักฐานต

กอดเข่าอ้อนวอนขอร้อง

ยู่นานแล้ว เดิน

ล้วแพรวจะไปเรียนต

งมีอีกหลายทุน แพรว แพรวก็เลือกเอาทุน

ิทเอ่ยออกมา ริมฝีปากของปณิ

พรว แพรว ไม่แจ้งความเอาผิดชาก็ดีแค่ไหน

นนี่แพรว” ณิชายังคงไม่รู้

ื่อนที่ไหนเขาทำเ

พรว ช

อกมาสิ พูดมันออ

อ แน่นอนว่าผลเรื่องนี้ออกมาแบบไหน ชาน่าจะรู้เรื่องนี้ดีนะ ไม่ยึดเกียรต

ะ ชาจะเอางานที่เป็นของตัวเอ

ีก ความน่าเชื่อถือของเธอมันจบลงไปหมดแล้ว” อาจารย์พูดด้วยน้ำเสีย

อนสนิท แต่สิ่งที่ได้มันคือส

ชา...

ันยกโทษให้หรอกนะ ชาก็อยู่กับ

นที่จะสตาร์ทรถ และขับไปส่งปณิตา เพราะรู้ว่าความส

งตามเพื

กันอยู่ไหม” ณิชาถามเพื

จารย์เอาไว้ยังไม่ได้

อย่าได้มาให้แพรวเห็นหน้าอีกต่อไปนะ” ปณิตาเปิดรถก่อนจะหันไปพูดกับเพื่อนต่ออีกสองสามประโยค “อ้อ...ณิชา