ล้าตักเตือนในฐานะญาติผู้ใหญ่ แต่ถ้าเธอคิดว่าฉัน

ายความอย่างน

นี้นายพิชคงไม่กลับ ถึงเธอจะรอก็รอเก้อ” เขาตัดบทและ

กุหลาบให้พี่พิชก่อ

้” ว่าที่อาเขยกึ่งบอกกึ่งออกคำสั่ง และเด็กที่ปกติเป็นคนว่าง่ายอย

ยนะคะ หนูกลับล่ะค่ะ รบก

แต่พิธานก้าวยาวๆ ตามไป และขยับไปขวางหน้า

ะกลับ

บแท็กซ

่าที่อาเขยเล่นงานอย่างหนักอีก ทำเอาเด็กสาวงง

รู้หรือไงว่ามันอันตราย” น้ำเสียงของพิธานฟังดูเกร

ถามเขาทันที คิดไว้ว่าหากพิธานยังมีอคติแบบนี้กับเธอ เธอคงไม่เหยียบย่างมาที่

วฉันจะไ

ากรบกวนคุณ หน

อยาก ก่อนม

มาหาพี่

บนายพิชเสร็จ แล้วเทพบุตรขอ

หญ่ขนาดนี้ แต่เวลานี้กานต์ระพีลืมไปแล้วว่าพิธานคือว่าที่ญาติผู้ใหญ่ของตัวเอง อา

้วยซ้ำ แต่ก่อนจะพาเธอส่งกลับบ้าน นายพิชอาจจะพาเธอแวะที่อื

าบเหมือนกันว่าพี่พิช

วยห่าเ

งขนาดนั้นกับตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหายตกตะลึง ข้อมื

้างใน ก่อนที่ตัวเองจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ แล้วขับออก

สียงเขานุ่มลงราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งอะไรกับเธอ ทำให้กาน

ด้านออกแบบหรือไ

รูปเหรอ ไม่

ในเมื่อเขาเป็นแค่คู่หมั้นของอาก้อย ไม่ได้มีอะไรที่เกี่ยวข้องกัน

ะพอเรียนจบก็ต้องมาช่วยครอบครัว” กานต์ระพีคิดเช่นนั้นจริงๆ เพราะครอบครัว

วเธอช

อนเด็กเรียนคณิตศาสต

ี้เขาพูดเหมือนผู้ใหญ่แนะนำเด็ก พูดอย่างคนมีประสบการณ์ชีว

วยพ่อกับอาก้อยบริหารงานล่ะคะ” กานต์ระพีถ

อเธอยังไม่แก่และอาเธอยังสาว ยังบริหารงานได้อีกนาน ส่วนเธอพอ

คตด้านการเรียนเหมือนถูกปลดเปลื้อง เมื่อได้คำแนะนำจากพิธานเช่นนั้น