ล้จบ คนหนึ่งก็พลันว

หารรับจ้างสีเขียวและเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลเทาด้านใน เขาสวมรอง

การดัดแปลงพันธุกรรม เว้นแต่ว่าอันยี่ได้รับการเสริมพละกำลังและการป้องกัน ส่ว

ึงรีบดึงโจวฉิงไปมุมจัตุรัสและ

ตันอัน มอบงานแจกจ่ายอาหารให้ต้าหยงและอาปิง

เขาเปลี่ยนไป เขา

คุมการแจกจ่าย จากนั้นก็มองคนที่ต่อแถวอย่างเย็

ที่อาศัยในบ้านตน มันใช้เวลาแค่ห้านาทีให้

วไม้หนามสามแถวนอกประตู...สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนใหญ่ที่มาเขตปลอดภัยนี้คือฝูงหมาป่าที่วิ่งลงจากภูเขาใกล้ๆ

ขาก็สู้กับสัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้ด้วยอาวุธแ

นลูกซองในมือแน่น โจวฉิงหลับตาเพื่อสัมผัสถึงฝูงห

นยี่เปิดประตูเหล็ก มีสองคนยืนข้างประตูเหล็กแล

2

หลมของพวกมันเหยียบไปบนพื้น กล้ามเนื้อของพวกมันเต็มไปด้วยพละกำลัง และปากซึ่งเต็มไปด้วยฟันแหลมพวกมันก็มีน้ำลายไหลหยด หมาป่าทุกเหมือนเหมือนได้รับการฝึกฝ

ร นั่นคือสิ่งที่สะท้อนอ

กปราย หมาป่าตัวหนึ่งล้มลงกระแทกกับพื้น วินาทีต่อมา หมาป่าอีก 14ตัวก

คลุมด้วยขนหนา ผู้นำฝูงกลิ้งกับพื้น ยันตัวขึ้น มันแย

ี่ตะโกนและยิงต่อ ทหารรับจ้างยิงต่อด้วยใบหน้าดำมืด หากพวกเขาไม่

ที่จะฆ่าพวกมันในหนึ่งหรือสองนัด พวกเ

ะตูเหล็ก รั้วไม้หนามด้านนอกประตูทำห

งแข็งแกร่งก็มีแรงพอจะให้พวกมันกระโดดปีนกำแพงสูงสามเมตร เมื่อเห็นว่าหมาป่าทั้ง 15 ตัวเหล่านี้กำลังขึ้นไปบนกำแพงทีละตั

ามกำแพงมาได้และเข้าสู่แน

ัง ปั

โดยปืนลูกซองและล้มลงกับพื้น แต่ตัวที่สองและสามก็ตามมาติดๆ ท

เวลาให้เขาบรรจุกระสุน อันยี่ยิงปืนลูกโม่ใส่หน้าหมาป่า แรงยิ

รงบนนิ้ว บีบกดลงคอของหมาป่า ออกแรงเหวี่ยงหมาป่ากระแทกกับพื้นด้วยพลังมหาศาล แทงมีดใส่จ

มาป่าที่กระโดดลงประตูเหล็กก็กระโจนใส่อันยี่ แต

ระโดดลงประตูเหล็กทีละตัว บางคนบาดเจ็บ บาดคนเลือด

อันยี่เปื้อนไปด้วยเลือด มือซ้ายเขากุมแขนขวาที่มีรอยข่วนสามรอย ต้องขอบคุณพลังป้องกันระดับหน

ะกล่าวเสียงแหบ”ย