ี่เพิ่งก้าวลงจากรถ และเมื่อเห็นว่าคนคนนั้นเป็นใคร เธอก็รีบขยับไปหลบฉากที่หลังพุ่มกระดุมทองอย่า

อะไรลับๆ ล่อๆ

.

้นแรงโครมครามไปหมดเพราะกลัวเสียงดุๆ นั้นจนไม่กล้าต

าซะ ไม่อย่างนั้นฉั

างบางหลบซ่อนอยู่ ทำให้ธรินดาต้องค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากที่ก

ค่ะคุณป

ยงที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ขณะมองคนที่ยื

กรวบไว้ด้านหลัง ใบหน้าที่คมคร้ามสะอาดสะอ้านกลับเต็มไปด้วยไรหนวดไรเครา ทำให้เขาดูเซอร์แต่หล่อเข้มมากกว่าเดิม ทว่าไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนไปแค่ไหนแต่สไตล์การแต่งตัวของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเท่าใดนัก ปรัชญ์ยังคงใส่เสื้อยืดแม้จะตัวค่อนข้างใหญ่แต่ก็เห็น

ลักษิกานี่เอง ฉันอุตส่าห์กลับมาซะดึกนึกว่าจะไม่ได

นกับหงุดหงิดที่เจอหน้าเธอ ธรินดาจึงก้มหน้าและขยับตัวเพื่อกลับเ

ดุๆ ดังขึ้นทันทีที่ธริ

ะเข้าบ

หรือว่าไม่เห็นว่าฉันยืนหัวโด่อยู่

กเห็นหน้าจืดๆ ของเล็ก เล็กก็เลยจะรีบไปให้พ

นดา ไม่เจอกันตั้งนาน ด

แก้ความเข้าใจผิดของเขาเสียใหม่ แต่ปรัชญ์ก็คือปรัชญ์ที่ไม่ค่อยจะ

ลงมาเดินดึกๆ ดื่นๆ ทำไมป่า

วยคะ” ธรินดาเผลอตอบโต้ไปด้วยเสียงห้วน เมื่อ

ด้เจอกันเสียหลายปีนี่ เลยอย

น และเล็กก็ไม่ได้ค

้ามาใกล้ ถือวิสาสะยื่นมือมาจับคางมน และบีบบังคับให้เธอเงยขึ้น

ลังรังแกเล็กนะคะ” เสียงหวานร้องอุทธรณ์

ญ่ของเธอว่าถูกฉันรังแกเหรอ” ปรัชญ์ถามเยาะๆ เหมือนกับ

่ใช่เด็

แล้วนี่” ปรัชญ์กวาดสายตามองไปทั่วร่

เสียงหวานเอ่ยขอร้องอีกครั้ง เพราะอยากหนีให้พ้นหน้าคนดิบเถื่อนไว

าก่อนสิ แล้วฉ

ล็กสาบา

นไปอยู่เมืองนอก เธอไม่เ

รัชญ์อยากให้เล็กส

ข็งแรงนั้นยังบีบกระชับอยู่ที่ปลายคางเล็กของเธ

าเล็กไม่เคยคิด

สาบานของเธ

ขอให้เล็กเป

ธอตกเป็นเมียฉันภา

ธรินดาให้เอง ซึ่งเป็นเงื่อนไขอันสุ

ปรัช

ว่าสาบานแล้วกลัวคำสาบ

ม่กลัว

ัน สามวันเจ็ดวันไม่น

่ได้เปรียบทุกทาง ทำให้ธรินดานึกเคืองขุ่นจึงปัดมือเขาออกจากปลายคางตัวเ